BALLADURA PAKT

BALLADURA PAKT: tak określa się konsensus 12 państw Zachodniej Europy dotyczący równowagi (,,stabilizacji”) aspektów politycznych oraz gospodarczych. Koncepcja ,,Paktu Stabilizacyjnego” zamiennie określana jest Paktem Ballldura (nazwę zaczerpnięto od pomysłodawcy paktu premiera Francji w Kopenchadze przed szczytem). Balladura wystąpił z receptą na niebezpieczeństwa zaburzeń w Europie zaistniałych w 1991 roku. Zaproponowano żeby na polu polityki, która dotyczy aspektów bezpieczeństwa a także integralnej polityki zagranicznej przewidzianej w traktacie z Masstricht zaaranżować ponadeuropejski konwent (,,spotkanie”) dotyczące zarysu (,,granic”) krajów bloku Wschodniego. W 25.05.1994 roku miała miejsce w Paryżu narada w kwestii dotyczącej standaryzacji stosunków na starym kontynencie. Gospodarzem narady (,,konferencji”) stała się Unia Europejska. W konferencji uczestniczyli reprezentacji 40 krajów z czego 9 należących do starego kontynentu takie jak np.: Estonia, Łotwa, Litwa, Bułgaria, Rumunia, Polska, Węgry, Słowacja, Czechy. Jednak na konferencję nie wysłano zaproszenia krajom powstałym po ,,republikach zakaukaskich” a także po byłej Jugosławii. Konferencja zorganizowana była aby przeanalizować kwestię związane z granicami oraz sprawy dotyczące miejscowości z Europy wschodniej. W 27.05.1991 roku grupa państw w liczbie 9 z Środkowej i Wschodniej Europy zobligowała się podpisać ,,pakt Stabilizacyjny” rozwiązujący kwestie miejscowości narodowych a także sprawy związane z granicami. Zwieńczeniem konferencji było podpisanie tzw. ,,dokumentu końcowego” przewidującego iż państwa ,,Grupy Wyszechradzkiej” a także Estonia, Łotwa, Łotwa, Rumunia, gdyby chciały to mają możliwość przystąpienia do Paktu Stabilizacyjnego. W wyniku przebiegu konferencji stworzono tzw. ,,dwa stoliki regionalnie” Europy Środkowej i Wschodniej” oraz ,,Bałtycki” Zgromadzenie w kwestii rezultatów obowiązywania Paktu Stabilizacyjnego zebrało się w Paryżu w1995 roku w maju. Uznano, iż Węgiersko-Słowacki kompromis stał się jedynym spektakularnym następstwem. Natomiast pertraktacje przy tzw. ,,bałtyckim stoliku” poruszające kwestie dotyczące głównie obronności Estonii, Łotwy oraz Litwy zakończyły się niepowodzeniem. Źródło: leksykon politologii”. Autor: A., Antoszewski i A., Herbut. Czy znasz przykłady paktów stabilizacyjnych? Jeśli tak to zapraszam do napisania komentarzu. Kopiowanie tekstów zawartych na blogu w celach edukacyjnych wskazane.

AKTYWNOŚĆ POLITYCZNA

AKTYWNOŚĆ POLITYCZNA : stanowi zbór przedsięwzięć zmierzających do nakreślania i realizacji celów politycznych, połączonych z funkcjami sprawującymi przez grupę lub jednostkę w zakresie systemu politycznego. Polityczna aktywność sonduje poziom współudziału w procesie decyzyjnym a także bada jaką rolę w polityce odgrywa dany aktor polityczny, którego aktywność może przejawiać się m.in. oryginalnych formach uczestnictwa takich jak np. terroryzm, manifestacje, strajki itp. Aktywność polityczną rozpatrujemy na dwóch płaszczyznach obiektywnym oraz subiektywnym. Płaszczyzna obiektywna jest wyrazem piastowania funkcji podmiotowej w życiu politycznym w sposób niezależny od chęci grupy społecznej lub jednostki. Natomiast aktywność subiektywna stanowi wyraz wyboru świadomego. Właśnie ze względu na tą okoliczność polityczna aktywność podlega stopniowaniu od skali bardzo wysokiej do bardzo niskiej. Wyodrębniamy dwa poziomy aktywności politycznej. Na pierwszym poziomie ma miejsce nieznaczne zainteresowanie grupy lub jednostki polityką, która jest wynikiem np. zaangażowanie się w sferę prywatną. Na drugim poziomie aktywność polityczna sprowadza się tylko do spełnienia podstawowych obowiązków i praw politycznych takich jak np., aktywność wyborcza (czyli uczestnictwo w wyborach). Trzeci poziom aktywności politycznej charakteryzuje się czynnym uczestniczeniem a zarazem członkostwem w organizacjach polityczno-społecznych takich jak np. w grupach interesu lub w partiach. Czwarty poziom aktywności politycznej dotyczy wypełnienia społecznie ról kierowniczych w wyżej wymienionych strukturach. Piąty poziom aktywności politycznej dotyczy profesjonalnego kreowania polityki w wymiarze zawodowym. Źródło: leksykon politologii”. Autor: A., Antoszewski i A., Herbut.