AUTORYTARYZM I JEGO PRZYKŁAD

AUTORYTARYZM: doktryna polityczna zwana tez ideologią bazująca na negowaniu myśli liberalnej, systemu parlamentarnego w tym modelu rządów wyłonionych w demokratyczny sposób. Postuluje dążenie do zorganizowania niczym nie zagrożonych elementów jurysdykcji (władzy) o funkcjach wykonawczych podbudowanej osobistością postrzeganego jako autorytet polityczny, manifestuje także całkowitą subordynację (podporządkowanie się) sposobności warunkom stworzonym przez państwo. Ideologia autorytaryzmu cierpię z ruchu konserwatywnego a także z idei elitarystycznej, postrzeganej w sposób chwalebny w stosunku do panowania osób, które posiadają ponadprzeciętne umiejętności. Autorytaryzm neguje również tolerancję, pluralizm a także wolność. Głównym elementem składowym autorytaryzmu stanowi kwestia ,,autorytetu” postrzeganego często pod kontem jurysdykcji sformalizowanej (H. Lasewell, A. Kaplan), której postawą jest służebność oraz estyma dla sprawujących władzę (G. Sarttori) a także umiejętności wyróżniania się z danej wspólnoty (R. Michels, F. Ryszka). Wyżej wspomniana cecha określana jako autorytet jest nadawana agendom władzy a także tym, którzy ją sprawują. Fakt ten spowodował to iż koncepcja autorytaryzmu zaskarbiła sobie życzliwe nastawienie Kościoła wiary ,,rzymsko-katolickiego”, który no początku XX wieku walczył z ideologią liberalną oraz wspomagał systemy promujące autorytaryzm w takich państwach jak Portugalia czy Hiszpania. Autorytaryzm sprzeciwia się wymogowi formalnemu uprawomocnieniu (legitymizacji) jurysdykcji określonej wspólnoty np. w wyborach o uniwersalnym (,,powszechnym”) charakterze. Należy pamiętać iż w systemach o ideologi autorytarnych usankcjonowanie władz państwowych jest naturalnym porządkiem rzeczy i jest skutkiem umiejętności wywierania presji, a także wynikiem indywidualnych predyspozycji osoby określanej mianem przywódcy lub władcy. Myślą przewodnią ideologi autorytarnej głównie stanowi zaprowadzenie ładu wśród społeczeństwa a także zredukowanie potencjału negowania jej przez wszystkie kategorie, na które dzieli się społeczeństwo.

AKSJOLOGIA I JEJ PRZYKŁAD

AKSJOLOGIA z j. grec. aksia znaczy wartość, aksios oznacza godny, cenny a z kolei logos tłumaczy się jako słowo lub nauka. Z tego należy wyciągnąć wniosek, ze aksjologia jest teorią wartości a więc nauką o wartościach. Należy zaznaczyć iż pierwszy raz terminem aksjologia posłużyli się E. Hartman w książce ,,Grundriss der Axoilogie”, 1906 roku oraz P. Lapie w pozycji ,,Logique de la  volontḗ”, 1902 roku. Obszarem, którym zajmuje się aksjologia rozumiana jako szczegółowe wyobrażenie wartości stanowią badania zależności zaistniałych między wartościami religijnymi, politycznymi, estetycznymi, moralnymi itp., Czasami określenie aksjologia jako termin stosowany jest w celu skonkretyzowania określonego systemu wartości. W naukach humanistycznych przyjęto, że wartości stanowią bodziecie emocjonalne wynikającymi z natury zachęcającymi jednostkę do identyfikacji danych przez społeczeństwo i uznanie  zasad a także ich nienaruszanie. Zespół wartości można zdefiniować jako przyjęty i pozytywnie oceniany system społeczny (J.W.Naumann). Wartości składają się z wielu wzajemnie powiązanych lecz nie jednakowych struktur, które wspólnie tworzą system wartości. Fundamentalnym kwestią aksjologii jest sformułowanie takich zagadnień jak: oceny, sens norm i ich charakter, relacje zachodzące pomiędzy różnymi wartościami a także ich funkcjami w systemie wartości. Niemiecki logik, filozof oraz fizjolog R. H. Lotze  (1817-1881) uznany został za ojca aksjologii, Standardowym dziełem Lotze jest ,,Geschichte der Asthetik in Deutschlant” z 1868 roku. Lotze odwoływał się do filozofii I. Kanta w tym do należącego do niego podziału na to co powinno być (Sollen) i tym co istnieje (Sein). Posługując się tym podziałem polaryzował wartość przedmiotu od właściwości i jego istnienia. Intensywny rozwój badań aksjologicznych miał miejsce na przedsieni XIX i XX wieku. Taki stan rzeczy był reakcją na scjentystyczno-pozytywne stanowisko mówiące, że naukowe poznanie stanowi poznanie absolutne, Natomiast wszystko to co nie jest poznane nie można postrzegać tego w sposób naukowy (chodzi tu np. o idee Boga). Głównymi przedstawicielami aksjologii byli: R, P. Perry (1876 – 1957), G. E, Moore (1872 – 1958), M, Scheler (1847 – 1928), H. Rickert (1876 – 1928). . Źródło: leksykon politologii”. Autor: A., Antoszewski i A., Herbut.
   Przykładem aksjologicznych rozważam np. na temat ewolucji wartości pod wpływem wydążeń historycznych może stanowić cykl wywiadów pod tyt. ,,To co jest najważniejsze". Recenzja tej książki, znajduje się w jej tytule.