AUTONOMIA POLITYCZNA I JEJ PRZKŁAD

AUTONOMIA POLITYCZNA: norma zmniejszania możliwości wtrącania się państwowej władzy w zakres spraw należących do obszaru działalności ciał powołanych za sprawą politycznych mniejszości. Postrzegana jest jako oznaka chęci zabezpieczenia specyficznych celów głównie o charterze kulturowym tych wspólnot które, ze względu na swoją ilość a także zintegrowaną z nią bezsilność jeśli chodzi o przedstawicielstwo na forum rządu lub parlamentu nie mogą swoich postulatów wcielić w życie z powodu obowiązujących praktyk demokratycznych nakazujących podejmowanie decyzji większością głosów. Żądanie zagwarantowania autonomii politycznej określonym społecznościom nabiera wyjątkowego znaczenia, należy zauważyć, iż w wspólnotach określaniach jako fragmentaryczne wyodrębniły się nie wielkie grupy o charakterze narodowym, religijnym czy językowym. Autonomia polityczna jest wyrazem dostrzegana osobliwych zapotrzebowań tych grup, które w żaden sposób nie stanowią zagrożenia dla ogólnie rozumianego społeczeństwa danego państwa. Przesłanie tej tezy skupia się na tym iż rozstrzygnięcia, które dotyczą fundamentalnych zapotrzebowań tych wspólnot powinny być przez nie same zaspakajane, ponieważ działania podejmowane przez władzę na ich rzecz mogły by stanowić powód konfliktu. Nie należy zapominać, że autonomia polityczna stanowi istotny element tzw. konsensualnej demokracji, która neguje generalne prawo podejmowania decyzji większością głosów charakterystycznego dla ustroju opierającego się na demokracji parlamentarnej. Natomiast w zamian sugeruje stworzenie państwowych gwarancji zapewniających blokadę tzw. ,,deprywatyzacji politycznej mniejszości”. Warto również nadmienić, że rozpoznawalnym rodzajem autonomii politycznej stanowi federalizm, który będzie również opisany na tym blogu. Źródło: leksykon politologii”. Autor: A., Antoszewski i A., Herbut. Czy znasz inne przykłady autonomii politycznej? Jeśli tak to zapraszam do napisania komentarzu. Kopiowanie tekstów zawartych na blogu w celach edukacyjnych wskazane.

AUTOKRACJA

AUTOKRACJA: termin wywodzi się z j. łac. autokrates co oznacza samowładny, można także utożsamiać go z mechanizmem lub z systemem charakteryzującym się hegemonią jednostki bądź wyłowionej wspólnoty zwanej np. triumwiratem, który dokonuje ,,zawłaszczania” władzy politycznej. Uniemożliwiając tym samym nabywanie uprawnień oraz usankcjonowanie instytucji państwa, które pozbawiane są potencjału decyzyjnego. W wypadku systemów autokratycznych władza staje się ,,własnością” samowładcy co uniemożliwia zastosowania narzędzi do egzekwowania politycznej odpowiedzialności, która była by równoznaczna z osunięciem autokraty od władzy (tzw. ,,personalizacja władzy”). Jeśli chodzi o zasięg władzy to jest on niesprecyzowany, co umożliwia w dowolny sposób określać jej pole działania. Jak określał G. Sartoti w pracy pod tyt. ,,Teoria demokracji” z 1994 ,,inni mogą komuś przyznawać władzę nad ludźmi – przy czym zawsze i wyłącznie z możliwością odwołania”. W systemach autokratycznych pojedyncza osoba z własnej inicjatywy dokonuje ,,zawłaszczenia” władzy, która nie jest nieograniczana oraz nie podlega żadnym ograniczeniom. z czego można wnioskować iż ,,sama sobie powierza rządzenie”, często autokracja kojarzona jest z autorytaryzmem, dyktaturą albo z totalitaryzmem (wymienione systemy będą również opisane na tym blogu). Należy dodać, że autokracja jest systemem, w którym przewiduje się obecność wielości czyli pluralizmu lecz nie we wszystkich przejawach życia społecznego. Z uwagi na to iż autokracja stanowi skuteczniejszy system od praktyk demokratycznych jest ona stosowana w okolicznościach groźby poważnych konfliktów towarzyszących np. transformacji ustrojowej. Źródło: leksykon politologii”. Autor: A., Antoszewski i A., Herbut. Czy znasz inne przykłady autokracji? Jeśli tak to zapraszam do napisania komentarzu.