AUTORYTET POLITYCZY

AUTORYTET POLITYCZNY: przymiot zespołu lub pojedynczej osoby piastującego władzę dotyczący umiejętności wywierania wpływa na zachowania oraz postawy społeczne dzięki wywołaniu reakcji oznaczającej skutek i zrozumienie dla swoich wyborów a także dla siebie. Omawiany przymiot jest równoważny z postrzeganiem poczynań rządzących za zgodne w prawem i w ramach prawa (jest to związane z uprawomocnieniem czyli z legitymizacją). Z kolei autorytet polityczny nie jest tym samym co władza, to jest bliźniacze tylko z umiejętnością zmuszania do posłuchu. Politycznym autorytetem można kogoś określać na postawie ,,przypisywanych” mu cech np. urodzenia a także ,,,osiągalnych” czyli na postawie posiadania wiedzy, umiejętności albo wygranych wyborach. Posiadanie autorytetu politycznego rozumianego jako atrybut konieczny przymiot skuteczności ich poczynań. Nieposiadanie cech związanych z autorytetem politycznym może doprowadzić do podważania przez społeczeństwo aktualnego ładu politycznego a to z kolei nakłania do podejmowania działań zmierzających do zniesienia tego autorytetu. W obecnym czasie uwypukla się że, polityczny autorytet zdobywany jest na ogół dzięki wygranej w wyborach a także potwierdzalny lub tez nie kolejnymi postępowaniami o politycznym charakterze zarówno tych, którzy sprawują władzę jak i tych, którzy jej się podporządkują. W demokracjach ( czym jest demokracja? odp. znajduje się pod linkiem http://przeczytajbowarto.blogspot.com/2013/11/demokracja-znaczenie-geneza-i-trypologia.html ) o liberalnym charakterze przymiot, o którym mowa stanowi właściwość podlegająca utracę a to z uwagi na możność formułowania niezadowolenia ze skutków przedsięwzięć podejmowanych przez sprawujących władzę. Zauważyć należy, że systemach kluczących się z demokracją takich jak np. totalitaryzm i autorytaryzm kładzie się nacisk na to, iż autorytet polityczny, który posiada grupa sprawująca władzę lub pojedyncza rządząca osoba będzie niezawodna. Uosobieniem autorytetu politycznego może stanowić myśl kultu jednostki popularyzowana oraz wdrażana w życie w państwach o systemach opartych o idee komunistyczną a także dogmaty wodzowskie będące fundamentami totalitaryzmów o faszystowskiej naturze. Źródło: leksykon politologii”. Autor: A., Antoszewski i A., Herbut. Czy znasz przykłady autorytetów politycznych? Jeśli tak to zapraszam do napisania komentarzu. Kopiowanie tekstów zawartych na blogu w celach edukacyjnych wskazane.

AKTOR POLITYCZNY

AKTOR POLITYCZNY: jest to grupa lub jednostka znajdująca się w centrum wydążenia politycznego, W role aktora politycznego może wcielić się zarówno elita, armia, głowa państwa, gabinet, państwo, elektorat, naród, klasa a także polityk, itd. (patrz F, Fryszka, ,,Nauka o polityce” 1984 rok). Aktor polityczny jako określenie pojawiło się w politologii z uwagi na charakterystyczną rolę jaką aktorzy odgrywają w polityce i w teatrze dramatycznym. Aktor usiłuje uświadomić widza iż rola, którą gra jest autentyczna a słowa, które wypowiada są wiarygodne. Siła przekazu wzmacniana jest odpowiednio dobraną choreografią i scenografią, Zdaniem M. Croziera i E. Friedbarga (Człowiek i system, wyd. pol., 1992) zachowania i cele mają czasami nie zbyt do końca  widoczne cele a także zamiary. Postępowanie aktorów politycznych bywają nierozważne ponieważ to co raz było celem, w innych okolicznościach może okazać się sposobem, który prowadzi do osiągniecia tego celu. Po drugie postępowanie aktora politycznego zawsze ma charakter aktywny. Bierność w polityce również jest postawą przemyślaną obliczoną na wywołanie konkretnych skutków, ilustracją takiego zachowania może być np., nie uznanie systemu politycznego wyrażonego w formie bojkotu. Najeży zaznaczyć iż, rzeczowe działanie nie jest wynikiem określonych celów politycznych ale wypływa z szans, które aktor może wykorzystać w określonym zachowaniem. W polityce nie znajdziemy działań do końca pozbawionych logiki. W sytuacji, w której jakieś działanie wszystkim wydaje się pozbawione sensu to aktor polityczny zawsze stara się je odpowiednio zmodyfikować oraz dopasować do strategii, którą sobie opracował. Zachowanie aktorów politycznych uwydatniają się na dwa sposoby: defensywny czyli taki, w którym aspiracją aktora politycznego jest utrzymanie zdobytej pozycji, Natomiast drugi sposób zachowania politycznego określany jest jako ofensywny czyli taki, który koncentruje się na poprawie swojej dotychczasowej pozycji. Korzystanie w politologii z określenia aktor polityczny związane jest z faktem, ze polityk podobnie jak aktor dramatyczny aby mógł funkcjonować musi posiadać własną ,widownie”. Aktor polityczny rozumiany w pod tym kontem potrzebuje właśnie publiczności nazywaną ,,publicznością polityczną” czyli jest to krąg odbiorców przekazu pod podstacją informacji przekazującej przez aktora politycznego. Pamiętajmy iż aktor polityczny usiłuje dotrzeć z swoim przekazem zarówno do serca widza jak i do jego umysłu, wywołując tym samym pożądane stany emocjonalne przy pomocy np., kontaktu bezpośredniego. Źródło: leksykon politologii”. Autor: A., Antoszewski i A., Herbut. Zapraszam także to przeczytania recenzji Wywiad Anny Wojciechowskiej z Januszem Palikotem pot. Tyt, ,,KulisyPlatformy", która ukazuje działanie aktora politycznego w praktyce.

AIDE-MḖMOIRE

AIDE-MḖMOIRE Z j, francuskiego tłumaczy się jako pomoc dla pamięci. Termin ten oznacza rodzaj noty przesyłany korespondencyjnie lub dostarczana osobiście tuz po rezultatach urzędowych rozmów lub w czasie ich trwania przez reprezentantów służb dyplomatycznych lub przez ważnego urzędnika państwowego, Nota taka na ogół zawiera określone stanowisko, lub grupę twierdzeń, faktów czy byłych lub biedzących zagadnień będących materią wnikliwych pertraktacji. Aide-mḖmoire wyróżnia się z pośród pozostałych rodzajów korespondencji dyplomatycznej tym, ze posiada nagłówek ,,Aide MḖmoire” lecz pozbawiona jest pieczęci strony wręczającej oraz jej podpisu. Dzieje się tak ponieważ osoba wręczająca bardzo często jest jej pomysłodawcą i autorem a także może być inicjatorem tej noty, osoba taka jest gwarantem autentyczności takiego dokumentu. W praktyce dyplomatycznej dokumentem o podobnej naturze jest memorandum, w którym zamieszcza się grupę twierdzeń, faktów i kwestii do polemiki. Memorandum również nie wymaga podpisu. Źródło: leksykon politologii”. Autor: A., Antoszewski i A. Herbut.          

AGRESJA W POLITYCE

AGRESJA W POLITYCE: w politologicznym rozumieniu tego słowa oznacza ona napaść zbrojną pojedynczego państwa lub wielu państw na inne. W świetle aktualnego stanu rzeczy agresja jest niezgodna z prawem międzynarodowym. Natura agresji była materią analiz Ligii Narodów oraz Organizacji Narodów Zjednoczonych a także wielu zjazdów międzynarodowych. Po raz pierwszy zakaz agresji został wprowadzony w tzw. Pakcie Brianda-Kolloga w 1928 roku. Fakt ten należy rozumieć iż do roku 1928 międzynarodowe prawo nie przewidywało ogólnie uznawanej i pozostającej w mocy normy zakazującej wojny agresywnej. Domysł zakazu agresji zawarto w Protokole Genewskim poświęconemu problemowi pokojowego zażegnania sporów z 1924 w tym agresji. Protokół ten nie określał jednak czym jest agresja. Dokumentem, który jako pierwszy zdefiniował czym jest agresja był traktat z obrad Konferencji Rozbrojeniowej (Genewa 1932-1933) zgłoszony przez ZSRR. Jednak traktat ten również nie zdefiniował istoty agresji. Pojęcie agresji zostało zdefiniowane w konwencji Londyńskiej traktującej o napaści. Konwencję 03.07.1933 roku podpisały takie kraje jak Estonia, Łotwa, Litwa, Afganistan i Iran, Turcja, Rumunia, Finlandia, ZSRR i Polska. Konwencje Londyńskie definiowała najczęściej spotykane przypadki agresji. W myśli Konwencji Londyńskiej agresja zachodzi w tedy gdy państwa skonfliktowane zachowują się w względem siebie w następujący sposób np.: wypowiadając wojnę innemu państwu, dopuszczając się wtargnięcia na obszar innego państwa nie koniecznie wywołując wojnę, atakując za pomocą sił powietrznych albo sił morskich (samolotów lub okrętów) na ziemi innego państwa bez wymogu wypowiedzenia wojny, zablokowanie wybrzeża morskiego lub portów należących do innego państwa, popieranie grup przestępczych i organizację wraz z nimi, najazdów na inne państwo jednocześnie odmawiając wydania wszelkich zarządzeń pozbawiając państwo okupowane opieki bądź pomocy, Problem definiowania agresji powrócił kolejny raz na obrady organizacji i debat międzynarodowych w tym w szczególności Organizacji Narodów Zjednoczonych.  Wykluczenie wojny jako metody załatwiania konfliktów międzynarodowych w sposób ostateczny zapisano w karcie Narodów Zjednoczonych. Zapis ten czyli ,,prawo do wojny” ostatecznie został wyeliminowany z prawa międzynarodowego oraz z norm zwyczajowych. Uwzględniając w prawie międzynarodowym zakaz wojen tzw, agresywnych i nakaz pokojowego zażegnania konfliktów międzynarodowych. Karta zawiera wachlarz pokojowych rozwiązań konfliktów i charakterze międzynarodowym a także narzędzi dzięki, którym można zastosować te rozwiązania. Nie zlekceważenie tych rozwiązań/norm równoznaczne jest z zachowaniem agresywnym i nie zgodnym z zasadami, które dane państwo przyjęło. Problematyczna kwestia dotycząca zdefiniowania agresji do roku 1974 była materią rozważań m.in. Komisji Prawa Międzynarodowego, Docelowy wariant definicji agresji po długich analizach przyjęto 14.12. 1974 roku ( rez. Nr. A/3314/XXXIX). Aktami postępowań agresywnych są np.,. czyn zbrojny lub napaść danego państwa w obrębie panowania innego państwa, zniewolenie wojskowe. które jest wynikiem napaści a także wszelkiego rodzaju zajęcie poczynione przy pomocy siły, bombardowanie jak i używanie różnego rodzaju broni przeciwko innemu państwu w obrębie tego państwa, zablokowanie wybrzeży oraz portów, zaatakowanie powietrznymi, lądowymi lub morskimi zbrojnymi siłami innego państwa. posługiwanie się siłą zbrojną należącą do innego państwa, w sposób nie zgodny z obustronnymi ustaleniami, zezwalanie przez państwo aby na jego terytorium inne państwo dopuściło się aktów agresji w stosunku do jeszcze innego państwa, wysyłanie przez państwo a także w jego imieniu zbrojnych bojówek, formacji, rozproszonych sił lub wojaków dopuszczających się ciężkich czynów zbrojonych względem innego państwa. Źródło:, leksykon politologii”. Autor: A., Antoszewski i A. Herbut.