BUDŻET

BUDŻET : planowany z reguły na jeden rok harmonogram dochodów oraz wydatków samorządu lokalnego lub państwa. Stanowi on fundamentalną agendę strukturę ,,finansów publicznych” zawierają normy, agendy ,,gromadzenia” oraz dystrybucji środków finansowych (,,pieniężnych”) przydzielonych do zabezpieczenia zapotrzebowań kolektywnych (środków) dzięki, którym cele publiczne mogą być zrealizowane. Kasa Państwa czyli budżet głosowany (,,uchwalany”) jest za pomocą ustawy co należy do podstawowych (,,uprawnień”) parlamentu. Według konstytucji z 1997 roku ,,ustawa budżetowa musi zostać uchwalona najpóźniej trzy mieszące od dnia złożenia Sejmowi projektu budżetu parlamentowi przez Radę ministrów (czyli przez rząd). Okres ten upływa 15 listopada roku poprzedzającego rok budżetowy”. W momencie, w którym ustawa budżetowa przez Sejm nie zostanie uchwalona w określonym czasie czyli ,,cztery mieszące od przedłożenia Sejmowi projektu ustawy budżetowej” w kompetencji Prezydenta leży zarządzenie ,,skrócenie kadencji Sejmu” jest to równoznaczne z ,,przeprowadzeniem” kolejnych ,,przyspieszonych" ,,nowych wyborów”. Warto uzupełnić, iż poprawki do projektu ustawy budżetowej może przegłosować tylko Senat w czasie 20 dni od jego dostarczenia ,,przekazania”. Podkreślić należy, iż inaczej jak to było w ,,Małej Konstytucji” konstytucja z 1997 roku nie daje alternatywę zwrócenia przez głowę Państwa ,,ustawy budżetowej” do Sejmu po to by została ona raz jeszcze znowelizowana. Prezydent ma prawo jedynie skierować wniosek do Trybunału Konstytucyjnego z prośbą stwierdzenia czy ,,ustawa budżetowa” nie jest sprzeczna z ustawą zasadniczą. Trybunał na wydanie orzeczenia w tej kwestii ma okres ośmiu tygodni (,,dwóch miesięcy”) od daty wpłynięcia wniosku. Zapamiętać należy, że budżet nie stanowi tylko narzędzia fiskalnej polityki Państwa, ale jest także aparatem Sejmowego nadzoru nad radą ministrów oraz uosobieniem panującej ,,pozycji” zgromadzenia narodowego w procedurze decyzyjnej dotyczącej zarządzania środkami finansowymi, które przeznacza się na ,,cele publiczne”. W Stanach Zjednoczonych prawo zarządzania przez Kongres budżetem określa się mianem ,,władzy nad sakiewką”. Decydowanie o stopieniu wydatków oraz dochodów, które są składowymi wpływającymi na skałę deficytu budżetowego leży w gestii parlamentu a tym samym stanowi ,,ograniczenie” władzy rady ministrów, która ma prawo przeznaczyć środki finansowe wyłącznie na cele, które zapisane są w ustawie budżetowej. Pełnomocnictwo rady ministrów do kierowania finansowymi aspektami gospodarki jest pod powtarzający się nadzorem parlamentu. Realizacja budżetu analizowana jest przez parlament z uwagi na ścisłe opisane sposoby kontroli. W polskich kontrolach bierze udział Najwyższa Izba Kontroli w skrócie NIK, analizuje działanie Rządu mając na względzie to czy jego wydatki są zasadne z punku widzenia ,,gospodarności”, ,,rzetelności” oraz ,,legalności” NIK następnie przygotowuje ,,opinię”, która jest warunkiem nieudzielaniu bądź udzielenia Rządowi przez Sejm tzw. absolutorium (patrz na tym blogu hasło absolutorium). Sejm postanowienie o ,,udzieleniu Radzie Ministrów absolutorium ,,podejmuje zwykłą większością głosów. Budżet formułuje (określa) przychody a także wydatki państwa (obejmując tym samym jednostki samorządu terytorialnego) wraz z poniesionymi kosztami. Elementami składowymi dającymi przychód budżetowi są: darowizny na rzecz Skarbu Państwa, pożyczki, obligacje, cła, przepadek mienia, opłaty i podatki. Natomiast do wydatków Państwa należą: dotacje oraz subwencje, finansowanie zadań zleconych jednostką samorządu terytorialnego, inwestycje, spłacanie długu międzynarodowego i wewnętrznego a także pozostałe świadczenia pieniężne o charakterze osobowym. Do dochodów budżetowych zaliczane są również dochody gmin do, których zaliczają się tzw. ,,nadwyżki budżetowe z ubiegłych lat”, darowizny, przychody z samodzielnego opodatkowania się obywateli, wpływy z ,,użytkowania mienia komunalnego” oraz tzw. ,,daniny publiczne w skład, w których wchodzą opłaty i lokalne podatki. Istotnie jest również i to że, gminy popierają cześć ,,podatku dochodowego od osób fizycznych i prawnych, który państwo nakłada w wysokości 15%”. Z tego dochodu opłacane są ,,zadania” gminne takie jak: ,,utrzymywanie obiektów użyteczności publicznej”, ochrona środowiska, pomoc społeczna oraz ochrona zdrowia, transport lokalny a także zagwarantowanie bezpieczeństwa i ładu publicznego. Źródło: leksykon politologii”., s. 60-61. Autor: A., Antoszewski i A., Herbut. Zapraszam do napisania komentarza. Kopiowanie tekstów zawartych na blogu w celach edukacyjnych wskazane.

BIUROKRACJA

BIUROKRACJA: termin wywodzi się z j. francuskiego bureaucratie od biuro oraz od słowa z j. grec. krátos oznaczającego władzę. Biurokrację zdefiniować można jako ,,grupę profesjonalnych urzędników zorganizowanych w formie hierarchicznej piramidy, która ma do wypełnienia racjonalne funkcje w warunkach istnienia uniwersalnych i sformalizowanych zasad i procedur postępowania”. Swoistość biurokracji jako jeden z pierwszych opisał socjolog niemieckiego pochodzenia żyjący w latach 1864 - 1920 Max Weber. Należy stwierdzić, że istnieje zbiór przymiotów nawiązujących do określanych się równocześnie zależności osób budujących strukturę biurokratyczną. W zbiór wchodzą takie cechy jak: 1) jasne, dokładne oraz precyzyjne wyszczególnienie funkcji a także powinności (,,obowiązków”) określonych pracowników w urzędów lub samych urzędów zmierzających do wykształcenia się pod wpływem porządkowych ,,administracyjnych” rozmów i postanowień jasno opisanego obszaru uprawnień; 2) selekcja na miejsca pracy uzależniona jest od wymogów oficjalnych (formalnych) pogrupowanie do miejsc pracy przebiega na postawie posiadających umiejętności, które są udokumentowane np. tytułem naukowym gwarantującym sumienność i skuteczność w wywiązywaniu się z powierzonych obowiązków. Pracownik urzędu (urzędnik) zazwyczaj posiada sprecyzowany ,,rytm kariery” podporządkowany złożonym regułom awansu, do których należą np. dokonania i praktyka, co nie zmienia faktu, że decydujące zdanie leży w gestii czynników kluczowych, 3) pracownicy urzędów otrzymują honorarium w postaci konkretnej pensji zintegrowanej z konstrukcją ważności stanowisk (hierarchia) a także związaną z ,,odpowiedzialnością” i z istotą urzędowego stanu prawnego; 4) norma ,,hierarchiczności” mówi, że wszyscy pracownicy urzędu obejmują konkretne stanowisko w konstrukcji organizacji urzędniczej. Urzędnicy są zintegrowani w duże bądź małe człony zrzeszeniowe charakteryzujących się poziomym oraz pionowym system układów (,,zależności”). W konsekwencji struktura biurokracji stworzona jest na ,,scentralizowanym” skupionej strukturze obserwacji pracowników urzędowych w obszarze jego postępowania na stanowisku pracy. Zdaniem M. Webera ,,biurokracja to bardzo efektywne nadrzędzie w rękach tego, kto wie i potrafi ją kontrolować”. Według tego socjologa biurokracja stanowi najistotniejszą formą ,,organizacji” zrzeszenia się ,,wydajnym i racjonalnym” umożliwiającą aktywne zrealizowanie autorytetu działającego zgodnie z prawem oraz zdolnego do wydawania aktów normatywnych. Biurokracja jego zdaniem jest po to aby sprawować nadzór nad postępowaniem należących do instytucji. Pojawiają się wśród znawców literatury przedmiotu opinię mówiące, że biurokracja powinna ułatwiać ,,podejmowanie” rozumnych rozstrzygnięć (np. okazywanie pracownikowi urzędu fragmentarycznego finału postępowania, profesjonalne przygotowanie uniwersalnych modelów postępowania pracowników urzędów. Z drugiej strony są tacy teoretycy, którzy twierdzą, że powinna powstać uniwersalne kanony postępowania pracowników zatrudnionych w instytucjach państwowych. Chodzi tu np. o ,,depersonalizacje stosunków, rytualizm (czyli ,,kurczowe trzymanie się pewnych tradycyjnych sposobów postępowania w obrębie grupy społecznej lub społeczeństwa, gorliwe przestrzeganie norm, przy zupełnym abstrahowaniu od celów, do realizacji których dąży dana grupa czy społeczeństwo”). Racjonalnie rzecz traktując nie do wyobrażenia jest aby działalność administracji publicznej czy np. partii politycznych bez rozbudowanej struktury biurokratycznej. W gruncie rzeczy nieuprawnione jest postrzeganie biurokracji jako przeciwstawienie się (antyteza) procedurą demokratycznym. Z kolei głównym zamiarem ma być spowodowanie aby biurokracja była tożsama z ,,odpowiedzialnością” dosłownie przed zdaniem społeczeństwa. Nie mniej jednak w codziennym posługiwaniu się słowem biurokracja, które jest terminem o negatywnym (pejoratywnym) charakterze i utożsamia się go z wszelkimi metodami sprawowania władzy np. zarządzaniem kwestiami natury publicznej przy pomocy ,,sformalizowanego” oraz ,,bezdusznego” mechanizmu kierującego urzędem daleki od społecznej rzeczywistości. Należy zwrócić uwagę, że wśród tych, którzy po raz pierwszy opisali zjawisko biurokracji w tym jej ,,przerosty” znalazł się socjolog niemieckiego pochodzenia R. Michels. ,,Przerosty” biurokratyczne w instytucjach publicznych przypisał skłonnością oligarchistycznym. W współczesnych czasach zauważalna jest następująca tendencja oraz zależność, mówiąca o tym, że równolegle z złożonością teraźniejszych instytucji oraz z ich rozrostem biurokracji dokonuje się skupienie uprzywilejowań ścisłego grona zarządzającego, które uwydatnia inklinacje do dyktatorskiego sprawowania władzy. W konsekwencji jednostkę pozbawiono wpływu na kształt decyzji natomiast główną ambicją oligarchii biurokratycznej jest skupienie (,,konsolidacja”) swojej władzy. Jeśli chodzi o wzorową koncepcję biurokracji M. Webera to gro teoretyków poddało ją pod wątpliwość oraz postanowili postrzegać ją jako bezcelową strukturę. Uwidoczniono ,,sformalizowanie” biurokracji, która pozbawiona jest uniwersalności procesu decyzyjnego. Nastąpił etap, w którym dokonało się przewartościowanie ,,celów” oraz ,,środków” mogących przysłużyć się ich ,osiągnięciu”. Metody działania a także normy zarządzające nimi potraktowano jako ,,cel sam w sobie”, zlekceważono natomiast to iż, w początkowym założeniu to miały być tylko i wyłącznie sposoby, które umożliwiają uzyskanie zamierzonych rezultatów czyli skuteczności poczynań zagmatwanej konstrukcji dotyczącej organizacji. Część teoretyków twierdzi, że mamy do czynienia z istnieniem ,,opresyjnej grupy” w obrębie ,,kapitalistycznego reżimu” natomiast postanowili afirmować model ,,opresyjnej zbiurokratyzowanej klasy” za pomocą, której skonstruowano jak do tej pory nieznany model polityczny. W tych okolicznościach stworzy się rodzaj ,,biurokratyzmu kolektywistycznego” (patrz np. koncepcja M. Dżilasa, Nowa Klasa, 1957). Znajdująca się wszędzie pajęczyna publicznych pracowników biurokracji sprawujących piecze nad władzą zainicjowała powstanie nie spotykanej do tej pory ,,klasy rządzącej”, skutecznie nadzorującej rezerwy ekonomiczne oraz polityczne. ,,Sowiecki biurokratyzm” bazujący na własności kolektywnych sił wytwórczych oraz zerujący na micie proletariackim lub na walce klasowej. Źródło: leksykon politologii”., s. 51-53. Autor: A., Antoszewski i A., Herbut. Czy znasz przykłady zapewniania biurokracji? Czy biurokracja jest Nam pomocna czy tez nie? Zapraszam do napisania komentarza. Kopiowanie tekstów zawartych na blogu w celach edukacyjnych wskazane.

BEZPIECZEŃSTWO

BEZPIECZEŃSTWO: stanowi szyfr z wiadomością dla społeczeństw, zrzeszeń międzynarodowych, jest to pojęcie niedookreślone. Teoretyk B. Buzan twierdził, iż można je określić jako bezpieczeństwo narodowe i jest to ,,stan niezagrożenia, pewności, spokoju (Oxford English Dictionary z roku 1973)”. E. J Moroz twierdzi, że jest to ,,wolność od szkodliwych wojen”. Bezpieczeństwo zewnętrzne według R. Zięby to ,,stan i proces” zależny od jurysdykcji (prawa poliarchii czyli warunków niezbędnych dla istnienia demokracji) istniejących w strukturach internacjonalnych. Bezpieczeństwo rozumiane jest także jako główne zadanie władzy państwowej zmierzającej do ,,zapewniania wewnętrznych i zewnętrznych warunków sprzyjających rozwojowy państwa, jako życiowym interesom państwa oraz ochrony przed i potencjalnymi zagrożeniami” (źródło: F. N. Trager and F. N. Simone, National Security and American Society, 1973). Bezpieczeństwo cechuje się intensywnością przemian rozumianych jako ,,korelat stosunków międzynarodowych jako całość” lub jako umiejętność narodowości do obrony jej wewnętrznych cnót przed zewnętrznymi niebezpieczeństwami. Obserwuje się rozumienie bezpieczeństwa jako materię wojskową. Istnienie tzw. comprehensive security czyli zjawisko ,,rozległego bezpieczeństwa”, uzupełnione o postęp cywilizacyjny i o dostatek państwa. Wskutek badań nad bezpieczeństwem uwydatnia się deficyt tzw. ,,absolutnego” wzoru bezpieczeństwa państwowego. Czyli jest ono tożsame z sytuacją, która umożliwia państwu spełniać takie zadania jak: wewnętrzny rozwój, niepodległość oraz spójność obszarową. Dochodzi się do wniosku, iż w teraźniejszej rzeczywistości opartej na korelacji (zależności) podział ten traci znaczenie. Podkreślają to głównie zwolennicy globalizacji lub ,,transnacjonalizmu” (czyli internacjonalizmu) obecnego w badaniach nad relacjami międzypaństwowymi. Bezpieczeństwo międzypaństwowe jest najistotniejsze spośród form bezpieczeństw. Zgodnie z raportem ONZ z roku 1985 bezpieczeństwo międzynarodowe to ,,suma i rezultat bezpieczeństwa każdego oddzielnie i wszystkich państw członkowskich społeczności międzynarodowej”. Uzasadnione jest zatem to, iż międzypaństwowe bezpieczeństwo to rzeczywistość, w której zachodzą logiczne i faktyczne zespoły współzależności zmniejszania niebezpieczeństw, podporządkowania się przez społeczeństwo międzynarodowe zasadom nieposługiwania się argumentem siły. Stanowi ono wzorzec, w którym najważniejszą rolę odgrywa ,,kooperatywny” rodzaj relacji międzynarodowych. Kwestia międzypaństwowego bezpieczeństwa jest po pierwsze połączona jest z materią państwa i jego zewnętrznym zabezpieczeniem. Po drugie bezpieczeństwo jest pojęciem o niestałym charakterze jeśli chodzi o czas. Po trzecie bezpieczeństwo zależne jest od jakość relacji istniejących pomiędzy państwami a także od przeważających w tej dziedzinie metod, którymi posługuje się w polityce państwo. Pod kontem historycznym istnieją dwa wzorce bezpieczeństwa między-krajowego subordynacyjny i koordynacyjny. Przymiotem pierwszego stanowi relacja międzypaństwowa. Trzonem drugiego jest panowanie danego państwa (mocarstwa) mogącego zagwarantować wolność oraz bezpieczeństwo państwu będącym w promieniu wpływów mocarstwa. Mocarstwowość nie do podważenia a także nieustępliwość w przewodzeniu innym państwom stanowią fundamentalne elementy składające się na jego efektywność. Stanowi on wzór bezpieczeństwa mający swoje historyczne podwaliny w Cesarstwie Rzymskim Narodu Niemieckiego, w Imperium Brytyjskie z czasów XIX i XX wieku a także w Rosji Radzieckiej w stosunku do Państw komunistycznych. Dziś adaptacja dla wspomnianego modelu bezpieczeństwa nie była by możliwa do zrealizowania. Ponieważ dokonała się reorganizacja funkcji sił wojskowych. W wypadku modelu koordynacyjnego (kooperatywnego) bezpieczeństwa ważna jest równowaga interesów i sił. W koncepcji tej następuje rezygnacja z metod konfrontacji militarnej na rzecz ,,militarnej powściągliwości i jawności”. Model ten ma możliwość przekształcania się w np. w koncepcję równoważenia sił, odstraszania, bezpieczeństwa wspólnego i bezpieczeństwa zbiorowego. Koncepcja ,,równowagi sił” przewiduje utrzymanie bezpieczeństwa w drodze równowagi sił i potęg pomiędzy wojskowymi sojuszami państw po to aby nastąpiła ,,neutralizacja sił o obustronnym charakterze. Koncepcja ta do lat 50-tych XX wieku nacechowana była rotacją sojuszy oraz przymierzy dążących do konkretnego porządku sił. Koncepcja odstraszania (deterrence) polega na podtrzymywaniu bezpieczeństwa właśnie dzięki odstraszaniu wroga od agresji (patrz agresja na tym blogu). Charakterystyczną jej cechą jest ,,groźba użycia gwałtu przeciwko gwałtowi” i ,,uniemożliwienie przeciwnikowi wymuszenia swej woli” (Z. Brzeziński). Odstraszanie opiera się o prawdopodobieństwo i ewentualności posłużenia się bronią jądrową. Koncepcja odstraszania wyżej wymienioną bronią była elementem ,,polityki bezpieczeństwa na świecie do momentu dezintegracji relacji międzynarodowych opartych o ,,dwubiegunowy” podział. Z kolei koncepcja bezpieczeństwa zbiorowego (tzw. uniwersalnego) skonstruowana jest na zamyśle kooperacji państw, które razem tworzą strukturę. Myślą przewodnią i jego podstawą stanowi dewiza ,,zbiorowej samoobrony”, którą rozumieć należy, że agresja na wybrane państwa sojuszu oznacza napad na wszystkich pozostałych należących do sojuszu i to sojusz zobligowany jest do udzielania pomocy napadniętemu państwu. W czasie współczesnym koncepcje bezpieczeństwa zbiorowego odzwierciedla działalności Organizacji Narodów Zjednoczonych. Koncepcja ta (common secrity) stanowi Konstrukcje powstałą nie dawno, stworzoną jako uzupełnienie słabej skuteczności struktury bezpieczeństwa ONZ. Struktura ta porównywalna jest do konceptu powszechnego bezpieczeństwa. Przewiduje ona kooperacje na zasadach partnerskich i współpracę w rozwikłaniu konfliktów o randze międzynarodowej to po pierwsze. Po drugie koncepcja ta przyjęła się jako ,,wzmocnienie idei współdziałania w rozwiązywaniu sprzecznych problemów o znaczeniu strategicznym”. Powszechne bezpieczeństwo buduje system umożliwiający redukcję napięć oraz zmniejszenie konfliktów. Przyczyną, dla której powstała nowa idea bezpieczeństwa były groźby wybuchu wojny o podłożu nuklearnym. Według raportu Niezależnej Komisji do spraw Rozbrojenia i Bezpieczeństwa z 1982 roku stwierdza, że w dobie zagrożeń użycia tej broni ,,wspólne bezpieczeństwo” jest ,,koncepcją alternatywą”. Bezpieczeństwo przez współpracę jest składnikiem wspierającym i przyczyniającym się do postępu myśli oraz reguł zbiorowego bezpieczeństwa zawartych w karcie Narodów Zjednoczonych. Koncepcja powszechnego bezpieczeństwa stanowiła dążenie oraz idę rozluźnienia zainicjowanego w latach osiemdziesiątych, której nadano charakter instytucji w KBWE (teraz OBWE). Rodzajem bezpieczeństwa w wymiarze międzynarodowym jest bezpieczeństwo regionalne. Artykuły Karty Narodów Zjednoczonych przewidują ewentualność budowania struktury bezpieczeństwa w wymiarze regionalnym. Aczkolwiek taka struktura musi spełniać takie warunki jak: 1) wymagane jest aby nie była zamknięta dla każdego państwa znajdującego się w regionie, 2) musi zapewniać identyczną pozycję każdemu państwu, które jest jej uczestnikiem, 3) powinna dysponować umiejętnością rozwikłania konfliktów drogą pokojową, 4) niezbędne jest aby kooperowała z Radą Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych. Z powodu warunku znajdującego się w punkcie ,,b” Karty nie jest możliwym uznanie np. NATO za strukturę bezpieczeństwa w wymiarze regionalnym. Zauważalny jest jednak fakt powstawania konstrukcji bezpieczeństwa w wymiarze tzw. subregionalnego. Źródło: leksykon politologii”., s. 48-51. Autor: A., Antoszewski i A., Herbut. Czy znasz przykłady zapewniania bezpieczeństwa? Czy bezpieczeństwo międzynarodowe w globalizujących się czasach jest zapewnione czy tez nie? Czy terroryzm wygrywa z idą bezpieczeństwa jako takiego. Zapraszam do napisania komentarza. Kopiowanie tekstów zawartych na blogu w celach edukacyjnych wskazane.

KONCERT ZESPOŁU ,,BLUESOWY LATAWIEC” W NEMRODZIE (LEKCJA POKORY)

Wieczorem 06.04. o godzinie 20:30 do Malborskiego Klubu Muzycznego ,,Nemrod” z koncertem zawitał wyjątkowy zespół ,,Bluesowy Latawiec”z Tczewa w składzie Jacek Ćwikliński i Jarosław Wiśniewski. Obaj Panowie zagrali niczym nie zagłuszane czyste dźwięki na gitarach akustycznych, które zabrały słuchaczy w bluesową podróż. W grze zsynchronizowanych do perfekcji gitar przebijały się chwilami tonacje nawiązujące do Muzyki country. Wszystko to stanowiło zaskakujące wrażenie podróży ,,wehikułem czasu” w atmosferę z rodem drugiej połowy XIX wieku jaka panowała nad rzeką Missispi w Alabamie. Mużycy zagrali nie tylko swoje aranżację z autorskimi tekstami ale również kowery. Podróży tej towarzyszyły ,,drogowskazy” w podstacji dźwięków harmoniki, które z powodzeniem mogą konkurować z muzyką Sławomira Wierzcholskiego i Nocnej Zmiany Bluesa. Koncert przeplatany opowiadaniami jednego z muzyków, który uzmysławiał, że podroż każdego z nas nie zawsze jest prosta czasami może wyglądać właśnie tak jak koryto rzeki Misisipi czyli wartka ale kręta. Dlatego warto czasami zwolnic jak mówił muzyk. Po koncercie rozległy się gromkie oklaski nawołujące do bisowania co stanowi najlepszy dowód, że muzyka w wykonaniu Bluesowego Latawca warta jest skupienia i uwagi. Mimo, że ten gatunek muzyczny nie jest popularny to jednak wszyscy znajdujący się na koncercie dali się porwać muzycznemu nurtowi zespołu ,,Bluesowy Latawiec” Słowem bluesowa lekcja życiowej pokory. Aplauz publiczności świadczył o tym, że warto było być obecnym na tej lekcji. Jeśli będziesz mieć okazję wysłuchać koncertu Bluesowego Latawca to nie wahajcie się być na tej lekcji ani chwili. Wielki szacunek i dzięki za tą muzyczną lekcję bluesowej pokory.

BEZPAŃSWOWIEC LUB APATRYDA

BEZPAŃSTWOWIEC LUB APATRYDA: w ten sposób określa się osobę, która nie ma obywatelstwa. Bezpaństwowcem może być również osoba posiadająca obywatelstwo z tą jednak różnicą, że nie jest on wstanie wystarczająco zapewnić osobie tej ochrony z racji sporu zaistniałego między władzą państwową a nią. Taki stan rzeczy określany jest mianem ,,bezpaństwowości faktycznej”. Aspekt prawny bezpaństwowości określa konwencja z 28.09. 1954 roku regulująca sytuację osób, które nie mają państwowości. Problematykę dotyczącą osób pozbawionych przynależności państwowej analizowała Liga Narodów. Kwestia bezpaństwowości pierwszy raz pojawiła się w okolicznościach rozpadu w 1919 roku państw, które składały się z wielonarodowych struktur społecznych takich jak: carskiej Rosji, ,,klęski” Niemiec czy Austro-Więgier. W sytuacji tej zaistniały komplikacje społeczności, które nie posiadały prawnie dostosowanego regulaminu dotyczącego praw obywatelskich. W praktyce bezpaństwowość była konsekwencją wykluczających się dróg natury prawnej, nie kiedy braku tego rodzaju rozwiązań w granicach kształtujących dopiero się państw. Mowa jest tu głównie o konflikcie reguły ius sanguinis i ius sol dotyczących obywatelskości. Z pomysłem rozwikłania tej kwestii wyszedł F. Nensen badający ,,podbiegunowe” cywilizacje”. Inicjatywa Nensena spowodowała, że Liga Narodów z godnie z konwencją rzymską z dnia 06.04.1922 doprowadziła do otwarcia biura z uprawnieniami wydawania specjalnych ,,paszportów nansenowskich”. Z kolei po zakończeniu wojny światowej tej drugiej, kwestie bezpaństwowości rozpatrywała Organizacja Narodów Zjednoczonych. Organizacja ta w sierpniu 1961 roku a konkretnie jej ,,zgromadzenie” zaaprobowało konwencję zmniejszającą liczbę okoliczności, w których uprawnione było wnioskowanie o stan prawny bezpaństwowości. Nie znaleziono jednak sposobu rozwiązania kwestii samej bezpaństwowości na forum międzynarodowym tak jak udało się to w pojedynczych państwach. Jeśli chodzi o polski akt prawny regulujący kwestię bezpaństwowości to jest nim ustawa o obywatelstwie z dnia 15.02.1962 roku, która rozwiązuje problem bezpaństwowości a także przewiduje nadawanie obywatelstwa bezpaństwowcom po pięcioletnim przebywaniu w Polsce. Źródło: leksykon politologii”. Autor: A., Antoszewski i A., Herbut. Czy znasz przykłady bezpaństwowości? Czy bezpaństwowość w obecnych globalizujących się czasach staje się normą czy tez nie? Zapraszam do napisania komentarza. Kopiowanie tekstów zawartych na blogu w celach edukacyjnych wskazane.

BEHAWIORALIZM

BEHAWIORALIZM: Nazwa pochodzi z j. ang. behaviour oznaczającego zachowanie się. Po drugiej wojny światowej stanowił wśród społecznych dyscyplin prąd naukowy badający poczynania grupowe i jednostkowe. Behawioralizm gromadzi wzajemnie przeciwstawne kierunki, które negują tradycję. Stał się przodującą metodą naukową w początkowych latach XX wieku. Dominującym założeniem behawioryzmu było badanie nepotyzmu (czyli faworyzowanie rodziny, znajomych, przyjaciół przy obsadzaniu stanowisk urzędniczych). Wyodrębnionym kierunkiem był także behawioryzm psychologiczny postulujący traktowanie doświadczeń akademickich (naukowych) tylko jako zjawisk (,,faktów”) a nie jako norm lub ,,wartości”, które nie były uznawane za elementy poznawcze (naukowe). Z powyższego wynika, iż behawioralizm stanowi element, który umożliwił socjologii oraz politologii nadanie rangi faktycznej dyscypliny naukowej takiej jak uprzednio zdobyły biologia lub matematyka. Pomijając wymóg potwierdzania eksperymentów doświadczeniami behawioralizmi przyświecały takie cele jak: 1. zmierzanie do określenia prawideł postępu społecznego na bazie reguł zarządczych przyrodniczym stanem rzeczy, 2. działania mające na celu nadanie behawioralizmowi statusu głównej metody definiującej fenomen ,,,przyczynowości”, 3. upowszechnianie posługiwanie się sposobami opisywania rzeczywistości opartymi na matematyce (całościowość) umożliwiającymi uporządkowanie wiedzy, zarządzanie danymi (kwantyfikacja) dzięki, której możliwe jest otrzymanie tzw. ,,czystej wiedzy”, 4. promowanie bezstronność wartości (kliknij aksjologia) 5. dążenie do scalania społecznych dyscyplin badawczych w uniwersalną strukturę naukową. Behawioralizm odcisną znaczne piętno na naukach społecznych głównie w Stanach zjednoczonych przyczyniając się do postępu w badaniach nad decyzjami wyborczymi. Behawioralizmu uwagę poświęcili V.O. Key, P. Converse, McPhee, P. Lazarsfeld, B. Berelson. Teoretycznymi aspektami zjawiska koalicji z punktu widzenia behawioraryzmu zajęli się A. Lijphart, L. Dodd i W. Riker. Problematykę związaną z jurysdykcją szczebla lokalnego nad społeczeństwami pod kontem zachowań badali R. Dahl i F. Hunter. Naukową materię politycznych systemów analizowali K. Deutsch i D. Easton. Zagadnieniem kultury politycznej postanowili zając się S. Werba i G. Almond. R. Dahl oraz S. Lipsert badali demokrację. Jednak wraz z upływem osiemdziesiątych lat behawioralizm przestał być dyscypliną atrakcyjną i zaczął przegrywać z naukami prawnymi. Pomimo tego behawioralizm wciąż pozostaje przydatnym narzędziem w politologicznym warsztacie. Źródło: leksykon politologii”. Autor: A., Antoszewski i A., Herbut. 

BEHAWIORYZM

BEHAWIORYZM: należy do rodziny prądów przypisanych psychologii zajmujący się analizą materii społecznej kładącej nacisk na świadomościowe lub psychiczne cechy egzystowania. Głównym obiektem doświadczeń behawioralnych stanowią skierowane na zewnątrz symptomy ludzkiego reagowania. Dlatego określenie to pochodzi z j. angielskiego behauior tłumaczonego jako zachowanie. Podkreślić należy iż behawioryzm nie bada jednak kondycji duchowej czy stanu psychicznego konkretnego człowieka. Określenie Behawioryzm stosowane jest z ,,psychologią reakcji” lub z ,,psychologią zachowań” wymienię. Wzięło to się z nowatorskich badań E.L. Thorndike´a oraz I. Poawłowa. Natomiast autorami behawioryzmu byli J. B. Watson pochodzący z Ameryki oraz wywodzący się z Rosji W. Bechterew (ten pierwszy zaproponował, eksperymenty nad przeżyciami zastąpić eksperymentami nad zachwianiami). Behawioryzm stał się istotnym postępowaniem zakresie badań politologicznych oraz socjologicznych. Nadmienić warto iż na przełomie lat pięćdziesiątych i sześćdziesiątych doświadczenia z wykorzystaniem podejścia behawioralnego zastosowano w Stanach Zjednoczonych w pracach naukowych nad uwarunkowaniami formowania i roli elit na gruncie lokalnym. Badając poczynania pojedynczych osób w relacjach o charakterze politycznym, w pracach takich jak: ,,The Power Elite” aut. B. Berelsona C.W. Millsa z roku 1956, ,,Voting”, aut. R.M. Milibanda, ,,The State in Capitalist Society” z roku 1969 dowiedziono zasadność tzw. ,,żelaznego prawa oligarchii” autorstwa R. Michelsa a także słuszność twierdzenia nazwanego,,teorią przepływu elit”. Której autorem był V. Pareto. Źródło: leksykon politologii”. Autor: A., Antoszewski i A., Herbut. Czy znasz przykłady zastosowania badan behawioralnych? Jeśli tak to zapraszam do napisania komentarza. Kopiowanie tekstów zawartych na blogu w celach edukacyjnych wskazane.