SAMORZĄD WOJEWÓDZTWA

SAMORZĄD WOJEWÓDZTWA: Został wprowadzony w wyniku reformy z 1998 roku i jest on najwyższym poziomem samorządu terytorialnego. Według ustawy z 5.06 1998 z roku wspólnotę samorządową tworzy społeczeństwo zamieszkałe w danym województwie. Do obowiązków samorządu województwa należy realizacja ,,zadań publicznych” na poziomie województwa, które nie obejmują ustawy ,,organów administracji rządowej” (patrz na blogu hasło administracja publiczna) należą m.in. kwestie edukacji publicznej wraz z szkolnictwem na wyższym poziomie, ,,promocji i ochrony zdrowia”, opieka zdrowotna, kulturalna w tym zabezpieczanie ,,jej dóbr, wsparcie społeczne, unowocześnianie obszarów wiejskich, ,,zagospodarowanie przestrzenne” dbanie o środowisko, zagwarantowanie ,,bezpieczeństwa publicznego” oraz walka z bezrobociem. Samorząd województwa realizuje wymienione ,,zadania” na własną ,,odpowiedzialność” i w interesie własnym. Wypełniając przypisane mu ,,zadania” samorząd województwa nie ma prawa podważać autonomii powiatu i gminy. Zapisy ustawy ,,mówią” także, iż ,,organy samorządu województwa” w stosunku do gminy oraz powiatu nie stanowią jednostki nadzorującej, kontrolnej czy tez agendy odwoławczej w ,,postępowaniu administracyjnym”. Organa samorządu województwa stanowią: marszałek oraz sejmik województwa powoływany przez zarząd województwa składający się z pięciu osób. Wojewódzki organ wykonawczy, urzeczywistnia uchwały sejmiku, zarządza ,,mianem” województwa, sporządza modele budżetu województwa (patrz na tym blogu hasło budżet), opracowuje sposoby ,,rozwoju województwa” a także gwarantuje ich realizacje. Urzędem marszałkowskim kieruje Marszałek województwa, który sprzyja zarządowi w osiąganiu jego celów. Struktura prawna samorządu województwa przewiduje ewentualność ,,bezpośredniego” podejmowania ,,przez jego mieszkańców” decyzji w fundamentalnych dla województwa kwestiach za pośrednictwem referendum (patrz na tym blogu hasło referendum). Istnieje możliwości przeprowadzenia referendum, ,,w każdej” istotnej dla województwa” kwestii, które zainicjuje sejmik województwa albo 1/10 jego mieszkańców. Referendum uznaje się więżące jeśli (tak samo jak w sytuacji powiatów oraz gmin) jego frekwencja przekroczy 30 procent. Źródło: leksykon politologii”., s.525-526. Autor: A., Antoszewski i A., Herbut.

TERROR, ZNACZENIE

TERROR: Z J. łac. oznacza grozę lub strach. Metoda postępowania państwa opisana działalność polityczna polegająca na wykorzystywaniu się przez Państwo szeregiem rodzajów i sposobów posługiwania się przemocą wraz z ,,fizyczną eliminacją przeciwnika” po to by rozprzestrzeniać grozę i strach pośród społeczności, których następstwem jest doprowadzenie do ,,zagubienia”, ,,niepewności” oraz ,,psychozy”. Można z tego wywnioskować że założenia te są niezbędne do osiągania nadrzędnego celu jakim jest trwanie przy władzy wspólnoty posługującej się terrorem.

Terror często kojarzy się z aktem gwałtu i przemocy ,,silnych” a więc monitorujących państwo w stosunku do ,,słabszych obywateli”. Terroryzmem posługują się m.in. ,,państwa totalitarne” realizujące strategię ,,zastraszania, likwidacji oporu oraz zmuszania społeczeństwa do bezwzględnego posłuszeństwa (tak jak w totalitaryzmie i w stalinizmie).

Istnieje także objaśnienie zamienne terroru jako ,,fenomenu politycznego” tj. ,,terroryzm legalny”. Objaśnieniu temu często asystują kolory np. biały oraz czarny w celu osądzenia kształtu ,,sił politycznych” posługujących się terroryzmem. Terroryzm biały oznacza reaktywację rządów partii monarchistycznych, które zmierzają do unieważnienia przeprowadzonych reform i do eliminacji aktywistów tych stronnictw (taki fakt zaistniał w czasie restytucji czyli zwrotu Burbonów we Francji po 1814 roku). Natomiast terroryzm czerwony (czyli rewolucyjny) spostrzegany jest jako specyficzny rodzaj rządów nieograniczonych żadnymi uregulowaniami poza nieuchronnością wdrażania w życie normy ludowładztwa rozumianej jako usankcjonowania realizowanych poczynań (taka praktyka występowała w reżimie stalinowskim). Z kolei terror tzw. brutalny utożsamiany jest z działalnością Hitlera. Kopiowanie tekstów zawartych na blogu w celach edukacyjnych wskazane. Źródło: leksykon politologii”., s. 598-569. Autor: A., Antoszewski i A., Herbut. Parz na tym blogu również termin ,,,terroryzm międzynarodowy” i termin ,,terroryzm polityczny”.

,,TO CO JEST NAJWAŻNIEJSZE" Wywiady z prof. Władysławem Bartoszewskim

Tym razem polecam książkę pod. Tyt. ,To co jest najważniejsze”. Stanowi ona cykl wywiadów z Prof. Władysławem Bartoszewskim jak sam tytuł wskazuje na to co zdaniem Profesora a także jego współrozmówców jest najważniejsze. Z profesorem o zasadniczych kwestiach rozmawiają takie znane osoby jak Jan Mela o nadziei, który w zaskakująco dojrzały sposób zadaje pytania o nadziei i o wiarę w nią. Po tej rozmowie dowiadujemy się, że mimo iż osoby te dzieli wiek i doświadczenia (Prof. świadek historii w tym obu wojen światowych, uczestnik powstania, więzień obozów koncentracyjnych, uczestnik przemian ustrojowych zapoczątkowanych w 1989 roku, dyplomata o szerokich kontratakach na świecie, intelektualista o fenomenalnej pamięci, wykładowca za berlińskim uniwersytecie, ,,rechot historii”). Z kolei Jan Mela, niepełnosprawny podróżnik kierujący fundacją, urodzony w wolnej Polsce. Dwie postacie, które wydawać by się mogło dzieli wszystko to jednak obaj są zgodni w tym co wiara daje człowiekowi. Czy wiara daje wszystkim to samo czy każdemu coś innego w różnym czasie i w różnych okolicznościach, sami to rozważcie. Następną rozmówczynią profesora jest Pani J. Szczepkowska autorka. Rozmawiają o dialogu, czym on jest dla nich, czym dialog był za czasów jego młodości a czym jest on obecnie. Czy dialog ewaluuje jeśli tak to w jakim kierunku, czy jest on ważny czy tez nie. Partnerzy dyskursu definiują dialog i określają jaki jest on ważny. Rozmowa przypomina akademicką rozprawę. Konwersacja J. Szczepkowskiej z profesorem kończy się konkluzją, czy ciekawi Was jaką? Kolejną rozmowę z W. Bartoszewskim przeprowadził Jakub Wesołowski o honorze. Konwersacja ukazuje dwa sposoby podżegana honoru z perspektywy dwóch osób wychowanych w odmiennych rzeczywistościach. Profesor wyjaśnia czym dla niego jest honor z perspektywy człowieka doświadczonego wydarzeniami historycznymi, które w każdej rozmowie przytacza czym sprawia możliwość przypomnienia sobie faktów z historii. Z kolei J. Wesołowski zadawanymi pytaniami ukazuje sposób rozumienia honoru z punktu widzenia aktora, wchodzącego w relacje społeczne w obowiązującym systemie wartości. Pytanie brzmi czy te dwie osoby znajdują wspólne elementy w sposobach odczuwania i rozumienia honoru. Czy rozmówcy, których dzieli duża różnica wieku znajdują wspólny mianownik w rozumieniu honoru czy wręcz przedziwnie. Czy mają wspólną pasję, jeśli tak to jaką i jak ta pasja wpłynęła na ich życie. Kolejnym rozmówcą prof. Bartoszewski to prof. Szewach Weiss, laureat licznych nagród za zasługi np. w procesie pojednawczym polsko-żydowskim. Obaj rozmówców łączy przyjaźń i dlatego zwracają się do siebie zdrobniale. Po za przyjaźnią łączą ich także podobne doświadczenia. Rozmowa profesorów dotyczy tożsamości w kontekście antysemityzmu żydowskiego m.in. w czaszach okupacji. Rozważania dotyczą tego co składa się na tożsamość, czy elementem decydującym o tożsamości jest język, miejsce, środowisko, wykształcenie, religia, wspólne wartości? Czy wspólny czas i przestrzeń (wspólne problemy), w której żyjemy nie składają się tą samą tożsamość nie zależnie od narodowości? Profesor przytacza przykłady na to że, pomagał ludziom a ludzie wspierali go nie zależnie od tego kim byli z pochodzenia. Przypomnijmy w czasie okupacji żyły obok siebie społeczności wielu narodowości, które aby przeżyć musiały ze sobą współpracować. Po przeczytaniu wywiadu uzmysławiamy sobie czym była tożsamość dla pokoleń Naszych dziadków a czym ona jest dla Nas żyjących w czasie i przestrzeni nie dotkniętej wojną a także jakie wartości mają znaczenie. Kolejną rozmowę z Profesorem przeprowadził bp. Tadeusz Pieronek, która dotyczyła wiary i jaką rolę ona spełniła w życiu Bartoszewskiego. Profesor podkreśla, że wiara w boga pomogła mu przetrwać obozy koncentracyjne i internowanie w czasie, którego więziono go na Warszawskiej Białołęce. Z kim Prof. był w więzieniu i o czym rozmawiał z współwięźniem? Odpowiedz znajdziecie w książce. Rozmawiają o tym czy rola kościoła zmienia się w raz ze zmianą okoliczności w których żyjemy. Czym kościół był np. w czasie zniewolonej polski i czym kościół jest teraz? Następną rozmówczynią profesora to Janina Ochojska a dyskutują o Solidarności. Rozmowa ukazuje postrzeganie solidarności np. w okolicznościach obozu koncentracyjnego i solidarność w ramach akcji humanitarnych. Czy ukazuje ona wielowymiarowość zjawiska solidarności? Z Munkiem Staszczykiem, W. Bartoszewski rozmawia o przyzwoitości. Odegrali ważne role społeczeństwie, które determinowały innych do działania. Jakie to były role i czy da się je porównać? Czy przyzwoitość pomogła im w życiu? Czym kierują się w działalności publicznej? Czy to że, obaj żyli w czasie przemień społecznych w różnych środowiskach sprawiło, iż mają wspólny podgląd na przyzwoitość? Ostatnią rozmowę o patriotyzmie z Profesorem Przeprowadził B. Borusewicz. Obaj mają podobne doświadczenia czy fakt ten powoduje, że mają podobny pogląd na  patriotyzm, Jak go obecnie rozumie jeden i drugi, jak nowe pokolenia powinny go poostrzegać? Związku z tym czy patriotyzm zmienia się w czasie i w przestrzeni np. patriotyzm lokalny czy podatkowy.        

   Książka jako cykl wywiadów przeprowadzonych przez osoby znane i sanowane z ,najmłodszym dziewięćdziesięciolatkiem świata” stanowi bazie do rozmów o wartościach takich jak nadzieja, dialog, honor, tożsamość, wiara, solidarność, przyzwoitość czy  patriotyzm. Każda z rozmów przeprowadzona jest z taktem i z dowcipem o wartościach na temat, których mogą toczyć się debaty wszędzie, zarówno w szkołach na godzinach wychowawczych (bo oczywiście nie wiedząc czemu lekcji etyki w XI w. w szkołach nie ma), w rozważaniach w czasie konwersatoriów akademickich w tym również w rozprawach aksjologicznych (patrz na blogu aksjologia ) np. o ewolucji wartości. Kwestie, które porusza ta książka z powodzeniem mogą być także tematem rozmów także w barach przy kawie lub przy bezalkoholowym!!! piwie. Słowem książka dla wszystkich, o zwykłym życiu skromnego lecz nie zwykłego człowieka, polecam. Kto przeczytał tą książkę ten nie jest trąbą i nie mówi basta lecz ją skomentował a ten kto ją skomentował może napisać na blogu opinię na jej temat do czego zachęcam.

ANOMIA I JEJ ZNACZENIE

ANOMIA J. grec. a znaczy nie z kolei nomos równoznaczne jest z brakiem prawa, reguł oraz norm. Po pierwsze anomią określa się sytuacje, w której normy społeczne a także instytucje powołane do regulacji i kontroli życia społeczeństwa są słabe Po drugie anomia oznacza przebieg rozpadu aktualnie istniejącego systemu relacji, zasad, konstrukcji społecznych i kultury z reguły istniejących w momentach poważnych kryzysów i konfliktów o charakterze polityczno-społecznych. Grupy a także jednostki ulegają w tedy wpływom z różnych źródeł, z reguły wpływy te są ze sobą sprzeczne czyli podlegają tzw. presjom krzyżującym. Zjawisko to wprowadza zamęt w systemach wartości oraz w systemach władzy, dezorientacje a w tedy następuje pozbawienie zasadności obowiązujących do tej pory kanonów postępowań. Ponadto, niedopuszczanie do siebie sygnałów dopływających z zewnątrz, inicjowanie poczynań zmierzających do destrukcji lub działań o charakterze dewiacyjnym a także odmawianie realizacji wszelkich działań. Niechęć do współpracy i niemożność do pojmowania wykluczających się informacji docierających z zewnątrz. Niechęć ta powoduje, że ludzie zaczynają lekceważyć ogólnie przyjęte kanony społeczne, polityczne, religijne, etyczne, prawne czy normy ideologiczne. Pamiętać należy, im częściej występuje niechęć do przyjmowania bodźców z otoczenia oraz ich analizy tym anomia staje się powszechna. Termin anomia został włączony do zbioru pojęć, którymi posługuje się socjologia przez E. Durkheima. Zdaniem, którego przesłanką determinującą normalne funkcjonowanie człowieka stanowi wsparcie w wymiarze moralnym w grupie a także opieka moralna oraz społeczna kontrola nad tą jednostką. W wypadku gdy wsparcie te nie będzie zapewnione, następuje rozkład. Według autora teorii o zachowaniach dewiacyjnych R. M. Merton anomie należy rozumieć jako ,,załamanie zdarzające się w strukturze kulturowej, występujące zwłaszcza w tedy kiedy istnieje silna rozbieżność pomiędzy normami i celami kulturowymi a społecznie ustrukturowanymi możliwościami i działania członków grupy zgodna z tymi celami”. Natomiast jeśli chodzi obecność anomii w życiu politycznym to jej przykładem jest dezintegracja a także destrukcja sytemu politycznego.  Źródło: leksykon politologii”. Autor: A., Antoszewski i A., Herbut. 

AFILIACJA

AFILIACJA z j. łac. afilliatio oznacza usynowienie, przyłączenie do rodziny. Po pierwsze w potocznym rozumieniu afiliacja kojarzona jest z łączeniem się, z przynależnością, z nawiązywaniem i podtrzymywaniem korzystnych relacji oraz kooperacji organizacji, grupy, jednostki, z pozostałymi organizacjami społecznymi i grupami, Afiliacja oznacza również zakomunikowanie akcesu, zdeklarowanie ochoty do dołączenia i integracji z innym podmiotem zbiorowym a także wyrażeniem chęci swojej aktywności w jego strukturze. Termin ten oznacza także wyrażenie potrzeby identyfikacji  z grupą, dołączenia do niej lub do społeczeństwa, czy do organizacji po to by nawiązać i utrwalić uczuciowy kontakt z innymi ludźmi. W wyniku afiliacji człowiek udowadnia fakt istnienia więzi społecznych i akceptacji, które warunkują bezpieczeństwo.  Po drugie afiliacja z politologicznego punktu widzenia jest rozpoczęciem współpracy tzw. kooperacji politycznej między podmiotami o zróżnicowanych potencjałach politycznych. Kooperacja dotyczy sposobów osiągania celów, które są zbliżone do siebie lub wręcz takie same ale z zachowaniem samodzielności i niezależności programowo-organizacyjnej partnerów. Afiliacje ma miejsce w trzech sytuacjach, w relacji związków zawodowych i partii politycznych przykładem, której może być Anglia gdzie Labour Party oraz związek zawodowy Trade Union zdeklarowały się do współpracy w kwestii analiz dotyczących istotnych spraw publicznych, promowania określonych koncepcji, projektów prawnych, popierania w kampanii wyborczej, zaprzestania strajków itd., partii politycznych i młodzieżowych organizacji tzw przybudówek. Organizacje te chodź częściowo zespojone personalnie, programowo i ideologicznie poosiadają różnych aktorów polityki inicjujących regionalne, krajowe lub międzynarodowe ruchy polityczno-społeczne takie jak np. organizacje oraz fronty, których myślą przewodnią jest obrona, zwalczanie lub wdrożenie w życie społeczne określonych wartości religijnych, ekonomicznych, socjalnych i  prawidłowości politycznych. W ramach ruchów afiliujących funkcjonowały takie podmioty jak np. Front Ludowy powołany po to by bronił porządku demokratycznego przed faszyzmem czy integrujący w czasie II WŚ. oponentów hitlerowskich Niemiec. Ruchy afiliacyjne mają swoje korzenie w rozmaitych nurtach polityczno-ideowych takich jak np. Front Jedności Narodu w Chile, czy w Polsce Patriotyczny Ruch Odrodzenia Narodowego.  Źródło:, leksykon politologii”. Autor: A., Antoszewski i A. Herbut.      

ABDYKACJA I JEJ PRZYKŁAD

ABDYKACJA z J. łac. Abdicatio – zrzeczenie się. Oznacza decyzję monarchy o rezygnacji z bycia królem (zrzeczenie się tronu) i rezygnacji z praw przysługujących królowi.  Abdykacja może przebiegać na postawie decyzji dobrowolnej (tj. rezygnacja z bycia królem podjęta przez Jana Kazimierza 1667 roku lub Edwarda VII w 1936 roku w Wielkiej Brytanii). Przykładem abdykacji może być także zmiana siły politycznej pod pływem siły w danym, kraju która blokowana przyszłości sprawowanie urzędu przez danego Króla. Przykładem takiej abdykacji może być ustąpienie z tronu Karola X we Francji w 1830 roku lub Leopolda III w 1950 roku w Belgii. Abdykacja miała także miejsce przy wprowadzeniu republiki w Turcji w 1922 roku gdzie ustępował z tronu Mehmed VI. Z Podobną sytuacją mieliśmy do czynienia we Włoszech gdzie w 1946 roku ze tronu ustępował Umberto II. Kolejnym przykładem abdykacji może być zrezygnowanie z tronu Konstantyna II w roku 1973 w Grecji. Źródło: ,,leksykon politologii”, autor: A., Antoszewski i A. Herbut. Abdykować może również głowa Kościowa katolickiego np. Benedykt XVI, Oficjalną przyczyną abdykacji Papierza Benedykta VI z tronu Piotrowego jest zły stan jego zdrowia.