BANDUSTANY I ICH PRZYKŁAD

BANDUSTANY: nazwa wywodzi się od słów z j. afrykańskiego afrikaans Bantu States oznaczającego Państwa Bantu. Termin ten określona odizolowane miejsca w RPA przeznaczone dla ludności czarnoskórej. Stworzenie tych miejsc miało stanowić zapewnienie wdrożenia strategii apartheidu (patrz na tym blogu hasło apartheid). Na uwagę zasługuje fakt, że w 1959 roku wydzielono dla czarnoskórej 10 obszarów. Stworzono je mając na uwadze członkostwo językowe i etniczne. Na przestrzeni od 1976 do 1981 roku niezależność państwowa zdobyły cztery terytoria, które następnie stały się republikami, do których zaliczały się: Ciskei w 1981 roku, Venda w 1979 roku, Bophuthathastswana w 1977 roku, Transkiei otrzymująca niepodległość w 1976 roku. Niewymienionym obszarom RPA przyznawano charakter prawny określany mianem ,,czarnych państw” posiadających kompletną paletę uprawnień związanych z niepodległością czarnoskórych. Istnieją natomiast republiki, które oczach międzynarodowej społeczności wcale nie uzyskały autonomii, tymi krajami są: QwaQwa, NaNgwane, Kwandebele, Lebowo. Początkowym okresie lat osiemdziesiątych bandustany były domem dla ponad 10 czarnoskórych, których w RPA żyło sumie 16 milionów ludzi. Źródło: leksykon politologii”. Autor: A., Antoszewski i A., Herbut. Czy znasz przykłady funkcjonowania bantustanów? Jeśli tak to zapraszam do napisania komentarza. Kopiowanie tekstów zawartych na blogu w celach edukacyjnych wskazane.

KONCERT IWKO P. W NEMRODZIE

23.03 w malborskim klubie muzycznym ,,Nemrod” odbył się koncert zespołu Iwko P. grający muzykę z pogranicza r'n'b i soul. Zespół składzie Iwana Paziuk charyzmatyczna wokalistka o nieprzeciętnej urodzie oraz oryginalnie brzącym głosie budzącym zaciekawienie oraz uznanie nadzieja polskiej scieny muzycznej. Słuchanie tej wokalistki było jak smakowanie owocu, którego się jeszcze nie jadło. Wiadomo, że owoc jest zdrowy ale nikt nie wiedział jak smakuje. W trakcie koncertu okazało się, iż jego smakowanie to prawdziwa uczta tylko tyle, że dla młoteczka kowadełka i strzemiączka czyli dla ucha. Na perkusji zagrał Jurek Perehuda wydobywający z talerzy niczym nie skażone, głębokie, czyste, rytmiczne, bardzo przyjemne dźwięki tworzące niepowtarzalny klimat tego klubowego koncertu. Na basie grał Irek Kaczmar niezłomny i ambitny już z osiągnięciami mużyk nadający dźwiękiem swojej gitary niepowtarzalny smak tej uczty muzycznej. Oczywiście pikanterii dodawał znany, nagradzany i chyba także lubiany po muzycznych przejściach wirtuoz gitary Błażej Kucman. Jego palce muskające struny i obejmujecie gryf gitary wydobywały z instrumentu pełni zawodowe oraz oryginalne brzenie. Pod pływem muzyki granej przez zespół Iwko P zapanowała Nemrodzie wspaniała udzielająca się wszystkim atmosfera wywołująca dobry humor, w szczególności u Pana Jarka, barmana! W pubie frekwencja dopisała co jest dowodem, że warto było pójść na koncert zespołu Iwko P. Mam nadzieje, że ten muzyczny projekt będzie się rozwijał i stworzy jeszcze wiele ciekawych oraz zaskakujących aranżacji. Kto wie może doczekamy się płyty projektu Iwko P. czego im życzę. Jeśli będziecie mieli okazję pójść na ich koncert to nie wahajcie się posmakować owocu ich pracy. Dobra robota i powodzianie Iwko P.

BANK ŚWIATOWY

BANK ŚWIATOWY: nazywany również Międzynarodowym Bankiem Odbudowy i Rozwoju w skrócie IBBD. Stworzony w momencie obrad Narodów Zjednoczonych w 1944 roku w lipcu. W tedy IBBD przemianowano w Międzynarodowy Fundusz Walutowy w skrócie IMF. Pomysłodawcą zwołania obrad były Stany Zjednoczone i brało w nich udział 44 państwa. Początkowo IBBD tworzyły: Jugosławia, Czechosłowacja i Polska. Wystąpienie tej ostatniej z Banku Światowego nastąpiło w marcu 1950 roku, z kolei wyłączenie z tej organizacji Czechosłowacji nastąpiło 03.12.1951. Członkami banku światowego mogą zostać wyłącznie państwa zrzeszone w Międzynarodowym Funduszu Walutowym. Bank został powołany do realizacji zadań zawartych w statucie stawiających na ,,popieranie państw członkowskich w odbudowie i rozwoju gospodarczym ich terytoriów przez ułatwienie inwestycji kapitału dla celów produkcyjnych”. Stanowi to dowód na to, że Bank Światowy stworzony jest do wspierania w rozwoju ale także do pomocy w odbudowie państw, które do niego należą. Pomoc ma charakter m.in. udostępnia gwarancji a także kredytów, bank bierze udział w finansowaniu kapitału pochodzących z prywatnych źródeł, afirmuje rozwój, który ma być porównywalny we wszystkich rejonach świata oraz obliczony na wiele lat. Bank światowy dąży do intensyfikacji wymiany międzynarodowej oraz do podtrzymywania stanu stabilność finansowych. Przykładem aktywność Banku Światowego stanowi sprzedaż długów swoich klientów bankom o charakterze własnościowym (,,prywatnym”). Bank Światowy ma charakter spółki akcyjnej. Po to by zmierzać do swojego celu na potrzeby Banku stworzono jego kapitał zakładowy składający się z tzw. ,,subskrybowanych'' (abonowanych) tylko przez aktywistów banku. Majątek Banku podzielony został na 100 tys. akcji a wartość każdej akcesji wynosi 100 tyś dolarów. Pierwotnie wkład ten obliczano na 10 mln dolarów. Z kolei w 1959 roku nastąpiło podwojenie majątku IBRD do kwoty 21 mld w 1963 kapitał zakładowy Banku Światowego osiągnął poziom 22 mld dolarów natomiast w 1972 roku szacowano go na sumę 24,5 mld dolarów. W ostatnim okresie kredyty przyznawane są nie tylko krajom należącym do banku ale również rolnikom, przemysłowcom, handlowcom i przedsiębiorcom prowadzącym działalność gospodarczą w polu funkcjonowania banku. W przypadku udzielania pożyczek przez bank tym drugim niezbędne są gwarancje banku centralnego danego państwa lub poręczenie rządowe. Pożyczki przyznawane przez Bank Światowy na ogół mają niski poziom oprocentowania („5,5 do 6,6% w skali roku”). Istotnym warunkiem oraz kryterium stanowi powinność regulowania zadłużenia w tej samej w walucie, w której została ona pierwotnie pożyczona. Kraje wymagające pomocy w pierwszej kolejności mają trudności po pierwsze z przyznaniem a po drugie z spłatą pożyczki. Ponieważ w rozrachunku finansowym raty są z byt dużym obciążeniem dla rezerw walutowych tych krajów. Odnosi się to do krajów modernizujących się negujących rynkową aktywność Banku Światowego. W wyniku uwag Bank Światowy podjął decyzję rozpoczynając od 1964 roku uelastycznić warunki spłat pożyczek krają mającym trudności z rozwojem. Dla tych ostatnich zaproponowano wariant rozciągnięcia w czasie terminów spłat pożyczek a także zredukowanie stop odsetek. W rzeczywistości mimo zapewnień Bank Światowy nie przeprowadził wymienionych udogodnień dla pożyczkobiorców. Warto również wiedzieć iż Bank Światowy udostępnia dodatkowo wsparcie rozwojowo-techniczne pod inną postacią np. przyjazd doradców banku (na wniosek) do kraju potrzebującego wsparcia, którzy przeprowadzają na miejscu analizę stanu zastanego i na jej postawie opracowują adekwatne to danej sytuacji koncepcje wspierające jego postęp. W Banku Światowym istnieją tzw. ,,misje regionalne”, które mają służyć państwom, głównie mającym zaległości w rozwoju doradzaniem oraz wsparciem. Organizują się wyspecjalizowane zespoły doradcze składających się z ekspertów postrzegalnych państw oraz z ekspertów kapitałowej materii. Najważniejszym calem Banku Światowego stanowi Rada Gubernatorów wraz z swoimi zastępcami wysyłanymi przez kraje należące do banku na pięcioletnią kadencję. Zebranie rady ma miejsce raz w roku, na którym kształtowana jest strategia banku. W ramy obszaru działalność politycznej Banku wlicza się przyjęcie nowych państw, czasowe pozbawianie członkowskich uprawnień, regulowanie stopienia ,,kapitału zakładowego”, ingerowanie w atomizacje (,,podział”) zysków a także w ich parcelacji. Naczelnym calem sprawczym IBBD stanowią ,,dyrektorzy wykonawczy” w liczbie 20 spośród, których 5 wydelegowanych jest przez Państwa, które mają najwięcej akcji. Państwa posiadające mniej akcji wyselekcjonowani są z wykorzystaniem Rady Gubernatorów mających na uwadze reguły reprezentacji geograficznej. Prezesa Banku Światowego wybierają ,,Dyrektorzy Wykonawczy”. Źródło: leksykon politologii”. Autor: A., Antoszewski i A., Herbut. Czy znasz przykłady działalności Banku Światowego? Jeśli tak to zapraszam do napisania komentarza. Kopiowanie tekstów zawartych na blogu w celach edukacyjnych wskazane. Godna polecenia jest książka aut. Joseph E. Stiglitz pt. tyt. ,,Globalizacji” traktująca m.in. o banku światowym, której opis i recenzja znajduje się również na tym blogu.

BALLADURA PAKT

BALLADURA PAKT: tak określa się konsensus 12 państw Zachodniej Europy dotyczący równowagi (,,stabilizacji”) aspektów politycznych oraz gospodarczych. Koncepcja ,,Paktu Stabilizacyjnego” zamiennie określana jest Paktem Ballldura (nazwę zaczerpnięto od pomysłodawcy paktu premiera Francji w Kopenchadze przed szczytem). Balladura wystąpił z receptą na niebezpieczeństwa zaburzeń w Europie zaistniałych w 1991 roku. Zaproponowano żeby na polu polityki, która dotyczy aspektów bezpieczeństwa a także integralnej polityki zagranicznej przewidzianej w traktacie z Masstricht zaaranżować ponadeuropejski konwent (,,spotkanie”) dotyczące zarysu (,,granic”) krajów bloku Wschodniego. W 25.05.1994 roku miała miejsce w Paryżu narada w kwestii dotyczącej standaryzacji stosunków na starym kontynencie. Gospodarzem narady (,,konferencji”) stała się Unia Europejska. W konferencji uczestniczyli reprezentacji 40 krajów z czego 9 należących do starego kontynentu takie jak np.: Estonia, Łotwa, Litwa, Bułgaria, Rumunia, Polska, Węgry, Słowacja, Czechy. Jednak na konferencję nie wysłano zaproszenia krajom powstałym po ,,republikach zakaukaskich” a także po byłej Jugosławii. Konferencja zorganizowana była aby przeanalizować kwestię związane z granicami oraz sprawy dotyczące miejscowości z Europy wschodniej. W 27.05.1991 roku grupa państw w liczbie 9 z Środkowej i Wschodniej Europy zobligowała się podpisać ,,pakt Stabilizacyjny” rozwiązujący kwestie miejscowości narodowych a także sprawy związane z granicami. Zwieńczeniem konferencji było podpisanie tzw. ,,dokumentu końcowego” przewidującego iż państwa ,,Grupy Wyszechradzkiej” a także Estonia, Łotwa, Łotwa, Rumunia, gdyby chciały to mają możliwość przystąpienia do Paktu Stabilizacyjnego. W wyniku przebiegu konferencji stworzono tzw. ,,dwa stoliki regionalnie” Europy Środkowej i Wschodniej” oraz ,,Bałtycki” Zgromadzenie w kwestii rezultatów obowiązywania Paktu Stabilizacyjnego zebrało się w Paryżu w1995 roku w maju. Uznano, iż Węgiersko-Słowacki kompromis stał się jedynym spektakularnym następstwem. Natomiast pertraktacje przy tzw. ,,bałtyckim stoliku” poruszające kwestie dotyczące głównie obronności Estonii, Łotwy oraz Litwy zakończyły się niepowodzeniem. Źródło: leksykon politologii”. Autor: A., Antoszewski i A., Herbut. Czy znasz przykłady paktów stabilizacyjnych? Jeśli tak to zapraszam do napisania komentarzu. Kopiowanie tekstów zawartych na blogu w celach edukacyjnych wskazane.

AZYL POLITYCZNY

AZYL POLITYCZNY: nazwa pochodzi z j. łac. asylum i oznacza schronienie lub ochronę. Azyl polityczny stanowi agendę prawa międzynarodowego zapewniające bezpieczeństwo ze strony państwa osobie śledzonej (ściganej), ze względów politycznych przez instytucje drugiego państwa. Instytucja ta przeznaczona jest do udzielania pomocy osobom, które są ścigane (prześladowane) ze względu na uprzedzenia rasowe, odmienny kolor skóry, pochodzenie etniczne, narodowe, ze względu na intensyfikację z konkretną zbiorowością, z powodów wyznawanych preferencji politycznych, zaliczając do nich również (walkę) z dysproporcją społeczną a także z wszelkimi przejawami braku tolerancji. Należy pamiętać, iż agenda ta przeznaczona jest dla osób popełniających przestępstwo o naturze politycznej, czy odmiennych od czynów zabronionych popełnianych przez pozostałych obywateli. W rzeczywistości wymienia się azyl terytorialny oraz dyplomatyczny. Ten pierwszy przydzielany jest w ramach terytorium kraju, który azyl przyznaje. Z kolei azyl dyplomatyczny udzielany jest poza tymi granicami głównie w siedzibach dyplomatycznych, w konsulatach, na statkach przeznaczonych do działań wojennych a także na pokładach samolotów, czy okrętów morskich na terenach baz wojskowych. Azyl polityczny stanowi niezależny akt państwa mający silny polityczny charakter. Uznano za uniwersalnie (,,powszechnie”) że, główną oraz najczęściej rozpoznawalną częścią składową azylu politycznego terytorialnego jest afiliacja (przyjęcie) obcokrajowca na obszar państwa (udzielenie zgody na jego pobyt). W myśl norm prawa międzynarodowego sposób działania państw w tym wypadku stanowi kwestię, która musi być prawnie uregulowana indywidualnie przez każde państwo oznacza to, że ma ono prawo procedować w tym obrębie według własnego uznania oraz bez mieszania się kogokolwiek z zewnątrz. W przypadku wyjazdu osoby z państwa, które wyraziło zgodę na azyl zgoda ta automatycznie zostaje cofnięta, co oznacza, że azylant, który uprzednio uzyskał specjalne uprawnienia traci je. Należy zauważyć, iż azyl polityczny (dyplomatyczny) stanowi agendę o niedookreślonym charakterze niż azyl terytorialny. Procedura przyznawania tego pierwszego nie rzadko wchodzi w konflikt w normą dotyczącą suwerenności państw a także z dyplomatycznym immunitetem i z uprawnieniami z nim związanymi. Udostępnienie możliwości wynikających z azylu dyplomatycznego może być dokonane w sposób legalny tylko wtedy, kiedy postępowanie nie jest sprzeczne z zasadami międzynarodowymi lub konkretną umową o międzynarodowej randze, w której państwa dobrowolnie zgadzają się na utratę swojej suwerenności. Warto zaznaczyć, że azyl terytorialny z większą częstotliwością niż dyplomatyczny jednoczy w sobie aspekty polityczne oraz prawne, ponieważ z natury agendy azylu politycznego terytorialnego wywnioskować można iż ma on być praktykowany (,,stosowany”) głównie do sprawców przestępstw o naturze politycznej. W literaturze przedmiotu można napotkać stwierdzenia iż, fundamentem azylu dyplomatycznego a także terytorialnego stanowią względy o ludzkim charakterze. Postępowanie państw nie przewiduje pozwolenia pojedynczej osoby do azylu. Aczkolwiek istnieją trendy zmierzające do zakwalifikowania instytucji prawa międzynarodowego, o której mowa do fundamentalnych uprawnień człowieka łącznie z całym zespołem jego następstw. W gestii państwa leżą kryteria oraz potencjał do przyznawania azylu. Wyłącznie w ramach azylu dyplomatycznego mamy do czynienia z paroma umowami, które szczególnie odnosić się mogą do Stanów Zjednoczonych i ich sąsiadów. Jednak jak rzeczywistość pokazuje próbuje się zniwelować różnice w kryteriach udzielania azylu politycznego. Próby te dokonywane są w szczególności w ramach działalności Organizacji Narodów Zjednoczonych. Wśród dokumentów rangi międzynarodowej, których uwzględniono zapisy dotyczące azylu terytorialnego wymienić można ,,Deklarację o azylu terytorialnym” jako efekt konferencji Narodów Zjednoczonych z roku 1977, której tematem był azyl polityczny. Aktem normatywnym, w którym uwzględniono kwestię azylu terytorialnego były również zapisy w Powszechniej Deklaracji Praw Człowieka podpisaną dzięki Zgromadzeniu Ogólnemu ONZ z10.10.1948 roku. Z kolei konwencję o azylu terytorialnym podpisano w Karacas w 28.03.1954 roku. Warto zapamiętać, że o azyl starać się można w momencie zaistnienia następujących okoliczności, które dotyczyć muszą dokonanych przestępstw natury politycznej. Pierwsza z nich określona jest w uchwale (rezolucji) Zgromadzenia Ogólnego ONZ a także w koncepcjach konwencji o azylu terytorialnym z 1977 roku. Z kolei druga znajduje się w samych tekstach dotyczących rezolucji a także w założeniach konwencji. Akty prawa międzynarodowego, o których mowa w gruncie rzeczy dotyczą azylu terytorialnego, nie definiują natomiast zagadnienia ,,przestępstwa politycznego” o pejoratywnym (negatywnym) znaczeniu. Z kolei zawarto w nich określenia umożliwiające sformułowanie negatywnego objaśnienia, jest to zbiór działań których popełnienie powoduje, że staranie się o azyl polityczny staje się nie możliwy. Z kolei przestępstwa określane jako ,,niepolitycznne” czyli postępowanie nie zgodne z zamiarami i regułami ONZ, przestępstwo na ludzkości, niebagatelne zbrodnie tzw. ,,pospolite” nie stanowią argumentu przemawiającego za przyznaniem azylu, a także nie są kompatybilne (zgodne) z obowiązującym stwierdzeniem oraz nie zaliczają się do politycznych przestępstw. Zgromadzenie Ogólne ONZ (3074XXVIII) w dniu 13.121973 roku w sposób bezsporny przyjęło, iż nie można przyznawać azylu politycznego osobie,na której ciąży podejrzenie popełnienia przestępstwa przeciwko ludzkości, zbrodnię wojenną a także przeciw pokojowi. Źródło: leksykon politologii”. Autor: A., Antoszewski i A., Herbut. Kopiowanie tekstów zawartych na blogu w celach edukacyjnych wskazane.

AUTORYTET POLITYCZY

AUTORYTET POLITYCZNY: przymiot zespołu lub pojedynczej osoby piastującego władzę dotyczący umiejętności wywierania wpływa na zachowania oraz postawy społeczne dzięki wywołaniu reakcji oznaczającej skutek i zrozumienie dla swoich wyborów a także dla siebie. Omawiany przymiot jest równoważny z postrzeganiem poczynań rządzących za zgodne w prawem i w ramach prawa (jest to związane z uprawomocnieniem czyli z legitymizacją). Z kolei autorytet polityczny nie jest tym samym co władza, to jest bliźniacze tylko z umiejętnością zmuszania do posłuchu. Politycznym autorytetem można kogoś określać na postawie ,,przypisywanych” mu cech np. urodzenia a także ,,,osiągalnych” czyli na postawie posiadania wiedzy, umiejętności albo wygranych wyborach. Posiadanie autorytetu politycznego rozumianego jako atrybut konieczny przymiot skuteczności ich poczynań. Nieposiadanie cech związanych z autorytetem politycznym może doprowadzić do podważania przez społeczeństwo aktualnego ładu politycznego a to z kolei nakłania do podejmowania działań zmierzających do zniesienia tego autorytetu. W obecnym czasie uwypukla się że, polityczny autorytet zdobywany jest na ogół dzięki wygranej w wyborach a także potwierdzalny lub tez nie kolejnymi postępowaniami o politycznym charakterze zarówno tych, którzy sprawują władzę jak i tych, którzy jej się podporządkują. W demokracjach ( czym jest demokracja? odp. znajduje się pod linkiem http://przeczytajbowarto.blogspot.com/2013/11/demokracja-znaczenie-geneza-i-trypologia.html ) o liberalnym charakterze przymiot, o którym mowa stanowi właściwość podlegająca utracę a to z uwagi na możność formułowania niezadowolenia ze skutków przedsięwzięć podejmowanych przez sprawujących władzę. Zauważyć należy, że systemach kluczących się z demokracją takich jak np. totalitaryzm i autorytaryzm kładzie się nacisk na to, iż autorytet polityczny, który posiada grupa sprawująca władzę lub pojedyncza rządząca osoba będzie niezawodna. Uosobieniem autorytetu politycznego może stanowić myśl kultu jednostki popularyzowana oraz wdrażana w życie w państwach o systemach opartych o idee komunistyczną a także dogmaty wodzowskie będące fundamentami totalitaryzmów o faszystowskiej naturze. Źródło: leksykon politologii”. Autor: A., Antoszewski i A., Herbut. Czy znasz przykłady autorytetów politycznych? Jeśli tak to zapraszam do napisania komentarzu. Kopiowanie tekstów zawartych na blogu w celach edukacyjnych wskazane.

AUTORYTARYZM I JEGO PRZYKŁAD

AUTORYTARYZM: doktryna polityczna zwana tez ideologią bazująca na negowaniu myśli liberalnej, systemu parlamentarnego w tym modelu rządów wyłonionych w demokratyczny sposób. Postuluje dążenie do zorganizowania niczym nie zagrożonych elementów jurysdykcji (władzy) o funkcjach wykonawczych podbudowanej osobistością postrzeganego jako autorytet polityczny, manifestuje także całkowitą subordynację (podporządkowanie się) sposobności warunkom stworzonym przez państwo. Ideologia autorytaryzmu cierpię z ruchu konserwatywnego a także z idei elitarystycznej, postrzeganej w sposób chwalebny w stosunku do panowania osób, które posiadają ponadprzeciętne umiejętności. Autorytaryzm neguje również tolerancję, pluralizm a także wolność. Głównym elementem składowym autorytaryzmu stanowi kwestia ,,autorytetu” postrzeganego często pod kontem jurysdykcji sformalizowanej (H. Lasewell, A. Kaplan), której postawą jest służebność oraz estyma dla sprawujących władzę (G. Sarttori) a także umiejętności wyróżniania się z danej wspólnoty (R. Michels, F. Ryszka). Wyżej wspomniana cecha określana jako autorytet jest nadawana agendom władzy a także tym, którzy ją sprawują. Fakt ten spowodował to iż koncepcja autorytaryzmu zaskarbiła sobie życzliwe nastawienie Kościoła wiary ,,rzymsko-katolickiego”, który no początku XX wieku walczył z ideologią liberalną oraz wspomagał systemy promujące autorytaryzm w takich państwach jak Portugalia czy Hiszpania. Autorytaryzm sprzeciwia się wymogowi formalnemu uprawomocnieniu (legitymizacji) jurysdykcji określonej wspólnoty np. w wyborach o uniwersalnym (,,powszechnym”) charakterze. Należy pamiętać iż w systemach o ideologi autorytarnych usankcjonowanie władz państwowych jest naturalnym porządkiem rzeczy i jest skutkiem umiejętności wywierania presji, a także wynikiem indywidualnych predyspozycji osoby określanej mianem przywódcy lub władcy. Myślą przewodnią ideologi autorytarnej głównie stanowi zaprowadzenie ładu wśród społeczeństwa a także zredukowanie potencjału negowania jej przez wszystkie kategorie, na które dzieli się społeczeństwo.