10 lis 2013

STAN WOJENNY 13 GRUDNIA 1981 r.

STAN WOJENNY: określany jako agenda polityczna mająca zastosowanie w okolicznościach groźby wojskowego wkroczenie na terytorium danego Państwa przez wojsko innego Państwa. Wyposażony jest w specjalne wytyczne funkcjonowania Państwa, które obowiązują od chwili trwania ,,stanu wojny” z drugim państwem. Ewentualność wprowadzenia stanu wojennego ,,przewidywały” w swoich aktach prawnych np. RFN pod nazwą ,,stanu ochrony”. Na polskim gruncie stan wojenny opisany był w ,,Konstytucję PRL” w charakterze odpowiedzi na groźby utraty ,,obronności lub bezpieczeństwa państwa”. Ta niedoprecyzowana definicja pozwalała na dowolne jej tłumaczenie co spożytkowano w dniu 13.12. 1981 r. Działanie te miało spowodować usunięcie z przestrzeni politycznej NSZZ ,,Solidarności” co poprzedzone było ogłoszeniem w całej Polsce przez Rade Państwa stanu wojennego łamiąc przy tym swoje kompetencje poprzez w prowadzenie w życie dekretu w randze ustawy w momencie obrad Sejmu. W efekcie tych następstw nastąpiły ,,procesy społeczne”, które zostały brutalnie zdławione przez władzę przy użyciu sił. W wyniku czego 16. 12. 1981 przeprowadzono ,,pacyfikacje” kopalni ,,Wujek” w Katowicach, w której zginęło 9 osób. Sejm w 1982 r. formalnie zaakceptował ,,wprowadzenie stanu wojennego” co doprowadziło do odebrania uprawnień funkcjonowania związków zawodowych, było to początkiem ,,delegalizacji Solidarności”, która w VII 1982 r. była oficjalnie ,,zawieszona” a następnie została ,,zniesiona” w 1983 r. W czasie stanu wojennego systematycznie dochodziło do manifestacji np. w Nowej Hucie, Katowicach, Warszawie, Gdańsku, Lublinie a także 31.08.1982 r. w innych miejscach w kraju. W okresie od 1 do 3 05. 1983 r. wskutek zamieszek odbywających się na ulicach zginęło 5 osób. W konsekwencji tych zajść okoliczności polityczne nie uległy jednak normalizacji. Władza nadal dysponowała przewagą zapewnioną w ,,traktacie” o trwaniu tej władzy i o aktach prawnych, które przewidują ,,surowe przepisy karne”, niezbędne do ciemiężenia (represji) obozu solidarności. W okresie stanu wojennego trwały procesy sądowe, w których za ,,działalność polityczną” skazywano opozycjonistów na wiele lat więżenia. Wśród nich było wiele nazwisk, które również i dziś współtworzą scenę polityczną m.in. Prezydent Bronisław Komorowski czy Prof. Władysław Bartoszewski. Służba Bezpieczeństwa i jej podwładni wraz z Policą mordowali osoby, które jednoczyły się z opozycją. Jednym z głośnych zabójstw służby bezpieczeństwa było morderstwo księdza Jerzego Popiełuszki. Represyjna działalności służby Bezpieczeństwa nie doprowadziła jednak do unicestwienia ,,Solidarności” i pozostałych ,,organizacji opozycyjnych”. Odstąpienie od realizowania wyroków i rezygnacja z polityki represyjnej stworzyło warunki do ,,rozmów przy Okrągłym Stole owocem, których było zalegalizowanie ,,Solidarności”. Sejm w dniu 01.02.1992 r. doszedł do wniosku iż ,,wprowadzenie” w Polsce stanu wojennego było pozbawione postaw prawnych. Na tym samym posiedzeniu Sejm powołał ,,komisję nadzwyczajną”, która zajęła się rekompensatą nieszczęść jakie spotkały ofiary Służby Bezpieczeństwa np. w kopalni Wujek” i poszkodowanych przez stan wojenny w innych okolicznościach. Należy pamiętać, że do niedawna toczyło się postępowanie przed Komisją odpowiedzialności konstytucyjnej dotyczące inicjatorów stanu wojennego ale ze względu na sędziwy wiek tych inicjatorów dziś mogą oni odpowiadać już tylko przed ,,bogiem i historią”. Źródło: leksykon politologii”., s. 563-564. Autor: A., Antoszewski i A., Herbut. Zapraszam do napisania komentarza. Czy wprowadzenie stanu wojennego w Polsce było słuszne czy nie? Kopiowanie tekstów zawartych na blogu w celach edukacyjnych wskazane.